Η Μητέρα Τερέζα, ο Ιωάννης Παύλος Β’ και οι άγιοι ευκαιρίας

του ΜΑΪΚΛ ΠΑΡΕΝΤΙ Τεύχος Νο 36

Στη διάρκεια των είκοσι έξι χρόνων του στην Αγία Έδρα, ο Ιωάννης Παύλος Β’ έκανε 483 αγιοποιήσεις. Πέθανε όμως πριν προλάβει να ανακηρύξει σε αγία, αν και της είχε ήδη αποδώσει καθεστώς οσίας, τη Μητέρα Τερέζα, την αλβανικής καταγωγής ρωμαιοκαθολική καλόγρια που έτρωγε κι έπινε στα τραπέζια των πλουσίων και διασήμων της Γης, ενώ ταυτόχρονα την επευφημούσαν ως υπέρμαχο των φτωχών. Η Τερέζα, αγαπημένη των μίντια και των Δυτικών γραφειοκρατών, διασημότητα που κατακλυζόταν από εκδηλώσεις λατρείας, ήταν για πολλά χρόνια η πιο σεβαστή γυναικεία μορφή στον πλανήτη. Έχαιρε μεγάλης υπόληψης και το 1979 της είχε απονεμηθεί το βραβείο Νομπέλ Ειρήνης για το «ανθρωπιστικό της έργο» και τη «θεοπνευστία» της.

Οι δημοσιεύσεις στον Τύπο όμως άφηναν συνήθως απέξω το ότι δεχόταν τεράστια ποσά από πλούσιους χορηγούς, όπως ο καταδικασμένος για το σκάνδαλο παρακαταθηκών και δανείων, μεγαλοαπατεώνας Τσαρλς Κήτινγκ, ο οποίος της είχε προσφέρει ένα εκατομμύριο δολάρια· η Τερέζα έστειλε προσωπική επιστολή στον προεδρεύοντα δικαστή όπου του ζητούσε να δείξει επιείκεια. Ο εισαγγελέας στην υπόθεση της ζήτησε να επιστρέψει το δώρο του Κήτινγκ γιατί ήταν κλεμμένα χρήματα. Εκείνη δεν το έπραξε ποτέ. Επίσης, δεχόταν σημαντικά ποσά από τον κτηνώδη δικτάτορα Ντυβαλιέ της Αϊτής, ο οποίος έκλεβε τακτικά το ταμείο του κράτους.

Τα «νοσοκομεία» της Μητέρας Τερέζας για τους απόρους στην Ινδία και αλλού αποδείχθηκε πως ελάχιστα διέφεραν από μάντρες ανθρώπων, όπου οι βαριά άρρωστοι κείτονταν πάνω σε στρώματα και ενίοτε στοιβάζονταν πενήντα εξήντα μαζί σε ένα δωμάτιο χωρίς να τους παρέχεται επαρκής ιατρική φροντίδα. Καμία διάγνωση δεν γινόταν συνήθως για τις παθήσεις τους. Το φαγητό ήταν χαμηλής θρεπτικής αξίας και οι συνθήκες υγιεινής ελεεινές. Το νοσηλευτικό προσωπικό αριθμούσε λιγοστά μέλη, κυρίως ανεκπαίδευτες καλόγριες και μοναχούς.

Όταν όμως ασθενούσε η Τερέζα, πήγαινε στα ακριβότερα νοσοκομεία και θεραπευτικές μονάδες στον κόσμο, όπου ακολουθούσε θεραπεία βασισμένη στις τελευταίες εξελίξεις της ιατρικής.

Η Τερέζα ταξίδευε ανά την υφήλιο διεξάγοντας εκστρατείες κατά των διαζυγίων, των αμβλώσεων και του ελέγχου των γεννήσεων. Στην τελετή απονομής του Νομπέλ, διακήρυξε ότι «ο μεγαλύτερος καταστροφέας της ειρήνης είναι η άμβλωση». Μία φορά μάλιστα υπαινίχθηκε ότι το Έιτζ ίσως ήταν η δίκαιη τιμωρία για ανάρμοστες σεξουαλικές πρακτικές.

Η Τερέζα διοχέτευε συνεχώς ιστορίες παραπληροφόρησης για αυτοπροβολή. Ισχυριζόταν ότι η αποστολή της στην Καλκούτα έτρεφε χίλια άτομα ημερησίως. Άλλοτε πάλι φούσκωνε τον αριθμό στα τέσσερα, επτά και εννέα χιλιάδες άτομα. Στην πραγματικότητα το συσσίτιό της τάιζε (για έξι ημέρες την εβδομάδα) το πολύ 150 άτομα αν συμπεριλάβουμε και τον εσμό από καλόγριες, νεοφώτιστες και καλογέρους που τη συνόδευαν. Ισχυριζόταν ότι στο σχολείο της στην παραγκούπολη της Καλκούτας φοιτούσαν πέντε χιλιάδες παιδιά, ενώ στην πραγματικότητα τα εγγεγραμμένα στις καταστάσεις ήταν λιγότερα από εκατό.

Η Τερέζα ισχυριζόταν ότι είχε στην Καλκούτα 102 κέντρα οικογενειακής βοήθειας, αλλά όταν ο Αρούπ Τσάτερτζη, κάτοικος της πόλης για πολλά χρόνια, έκανε εκτεταμένη επιτόπια έρευνα, δεν κατάφερε να ανακαλύψει ούτε ένα.

Όπως εξήγησε ένας από τους πιστούς της, «Η Μητέρα Τερέζα είναι από τα άτομα που ουδόλως τα απασχολούν τα στατιστικά δεδομένα. Έχει επανειλημμένως αναφέρει ότι το σημαντικό δεν είναι πόσα έργα γίνονται πράξη, αλλά με πόση αγάπη γίνονται τα έργα αυτά». Στ’ αλήθεια δεν ενδιαφερόταν η Τερέζα για τα στατιστικά δεδομένα; Μάλλον το αντίθετο· τα ανακριβή νούμερα που έδινε εξυπηρετούσαν, με εκπληκτική συνέπεια και ιδιοτέλεια, αυστηρά και μόνον ένα στόχο: να μεγαλοποιεί τα επιτεύγματά της κατά πολύ.

Στο μακροχρόνιο διάστημα που η αποστολή της βρισκόταν στην Καλκούτα, σημειώθηκαν καμιά δεκαριά πλημμύρες και αναρίθμητες επιδημίες χολέρας, μέσα ή στα περίχωρα της πόλης, και χάθηκαν χιλιάδες ζωές. Διάφοροι οργανισμοί παροχής βοήθειας έσπευδαν σε κάθε καταστροφή, πουθενά όμως δεν μπορούσες να δεις την Τερέζα και τους συνεργάτες της, πλην μιας –σύντομης– εξαίρεσης.

Όταν ερωτήθηκε πώς μπορούν οι άνθρωποι χωρίς χρήματα και εξουσία να κάνουν τον κόσμο καλύτερο, η Τερέζα απάντησε (και η απάντησή της γοήτευσε ορισμένους ακροατές): «Θα έπρεπε να χαμογελούν περισσότερο». Όταν ερωτήθηκε, σε συνέντευξη Τύπου στην Ουάσιγκτον, «Διδάσκετε στους φτωχούς να υπομένουν τη μοίρα τους;», απάντησε: «Νομίζω ότι είναι υπέροχο για τους φτωχούς να αποδέχονται τη μοίρα τους, να μοιράζονται τα πάθη του Χριστού. Νομίζω ότι τα βάσανα των φτωχών βοηθούν πολύ τον κόσμο μας».

Η ίδια όμως ζούσε πλουσιοπάροχα, και στα ταξίδια της στο εξωτερικό η διαμονή της ήταν πολυτελέστατη. Στα ψιλά γράμματα φαίνεται πως έχει περάσει το γεγονός ότι ως παγκόσμια διασημότητα ελάχιστο καιρό διέμενε στην Καλκούτα, ενώ έκανε παρατεταμένες επισκέψεις σε πανάκριβες τοποθεσίες στην Ευρώπη και στις Ηνωμένες Πολιτείες, πετώντας από τη Ρώμη στο Λονδίνο και από εκεί στη Νέα Υόρκη με ιδιωτικά αεροπλάνα.

Η Μητέρα Τερέζα είναι το υπέρτατο παράδειγμα του αποδεκτού συντηρητικού προτύπου, παρακαταθήκη ενός πολιτισμού όπου οι ελίτ κυριαρχούν· μια «αγία» που δεν καταφέρθηκε ποτέ εναντίον της κοινωνικής αδικίας και διατηρούσε σχέσεις οικειότητας με τους πλούσιους, τους διεφθαρμένους και τους δυνατούς.

Ισχυριζόταν ότι ήταν υπεράνω της πολιτικής, ενώ στην πραγματικότητα ήταν κατηγορηματικά αντίθετη σε οποιαδήποτε προοδευτική μεταρρύθμιση. Η Τερέζα ήταν φίλη του Ρόναλντ Ρέηγκαν και ακόμα πιο στενή φίλη του δεξιού Βρετανού μεγιστάνα των μίντια Μάλκομ Μάγκερριτζ. Θαύμαζε τον Αϊτινό δικτάτορα Ντυβαλιέ, ο οποίος και την είχε φιλοξενήσει, και υποστηριζόταν από διάφορους δικτάτορες της Κεντρικής και Νότιας Αμερικής, οι οποίοι τη θαύμαζαν με τη σειρά τους.

Η Τερέζα ήταν μια αγία στα μέτρα και τα γούστα του πάπα Ιωάννη Παύλου Β’. Μετά το θάνατό της το 1997, ο πάπας παρέκαμψε το (πενταετές) διάστημα που είθισται να αναμένουν πριν ξεκινήσουν τη διαδικασία για την ανακήρυξη ενός ατόμου σε όσιο, και κατόπιν σε άγιο. Το 2003, σε χρόνο ρεκόρ, η Μητέρα Τερέζα έγινε οσία, το τελικό στάδιο πριν την αγιοποίηση.

Το 2007 όμως, η αγιοποίησή της προσέκρουσε σε εμπόδια, διότι αποκαλύφθηκε πως, πέρα από όλες τις άλλες αντιφάσεις, η Τερέζα δεν υπήρξε βράχος πνευματικής χαράς και ακλόνητης πίστης. Οι Καθολικές Αρχές στην Καλκούτα εξέτασαν τα ημερολόγιά της, όπου αποκάλυπτε πως τη βασάνιζαν οι αμφιβολίες: «Νιώθω πως δεν με θέλει ο Θεός, πως ο Θεός δεν είναι Θεός και δεν υπάρχει στην πραγματικότητα». Ο κόσμος νομίζει ότι «ξεχειλίζω από πίστη, ελπίδα και αγάπη, και ότι η στενή μου σχέση με τον Θεό και η ένωση με το θέλημά Του γεμίζουν την καρδιά μου. Πού να 'ξεραν! – έγραφε. Ο Παράδεισος δεν σημαίνει τίποτε».

Πέρασε πολλές λευκές νύχτες να βασανίζεται και να περνούν από το μυαλό της σκέψεις όπως: «Μου λένε ότι ο Θεός με αγαπάει – μα το σκοτάδι, το κρύο και το κενό είναι τόσο αληθινά και απέραντα που τίποτε δεν αγγίζει την ψυχή μου». Η ημερήσια εφημερίδα Il Messaggero, με ευρεία κυκλοφορία στη Ρώμη, σχολίασε: «Τον πρώτο χρόνο είχε οράματα και τα υπόλοιπα πενήντα, μέχρι το θάνατό της, αμφιβολίες: να ποια ήταν η αληθινή Μητέρα Τερέζα».

Ένα άλλο παράδειγμα ευκαιριακής αγιοποίησης, με την επέμβαση του πάπα Ιωάννη Παύλου Β’, είχαμε το 1992: τότε ο πάπας έκανε με συνοπτικές διαδικασίες όσιο τον αντιδραστικό μονσινιόρ Χοσέ Μαρία Εσκριβά δε Μπαλαγκέρ, υποστηρικτή του φασιστικού καθεστώτος στην Ισπανία και αλλού, και ιδρυτή της Όπους Ντέι, του ισχυρού και υπόγειου υπεραντιδραστικού κινήματος «που ενέπνεε σε πολλούς το φόβο γιατί το θεωρούσαν μια φαύλη σέκτα στους κόλπους της Καθολικής Εκκλησίας». Ο Εσκριβά έγινε όσιος μόλις δεκαεπτά χρόνια μετά το θάνατό του, ρεκόρ που κατερρίφθη αργότερα από τη Μητέρα Τερέζα.

Πιστός στα πολιτικά του πιστεύω, ο Ιωάννης Παύλος χρησιμοποίησε τον εκκλησιαστικό θεσμό της αγιοποίησης για να περιβάλλει με τον ιδιαίτερο μανδύα της ιερότητας υπερσυντηρητικά πρόσωπα όπως ο Εσκριβά και η Τερέζα – και υπόρρητα, και όσα πρέσβευαν. Μια άλλη, περίεργη ομολογουμένως, επιλογή του από τους υπερσυντηρητικούς που αγιοποίησε ήταν ο αυτοκράτορας Κάρολος, ο τελευταίος Αψβούργος ηγεμόνας της Αυστροουγγαρίας, ο οποίος βρισκόταν στο θρόνο κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ο Ιωάννης Παύλος έκανε όσιο και τον Αλόιζιγιε Στέπινατς, τον ισχυρό Κροάτη κληρικό που στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο εκφράστηκε υπέρ των Ναζί και της φασιστικής οργάνωσης των Ουστάσι όταν κατέλαβαν την Κροατία. Ο Στέπινατς παρευρισκόταν στο κοινοβούλιο των φασιστών, έκανε πάμπολλες δημόσιες εμφανίσεις στο πλευρό κορυφαίων στελεχών των Ναζί και των Ουστάσι, και υποστήριζε ανοιχτά το φασιστικό καθεστώς.

Μέσα στο ουράνιο πάνθεον του Ιωάννη Παύλου, οι αντιδραστικοί είχαν περισσότερες πιθανότητες να αγιοποιηθούν παρά οι μεταρρυθμιστές. Πάρτε για παράδειγμα το πώς αντιμετώπισε τον αρχιεπίσκοπο Όσκαρ Ρομέρο, ο οποίος καταφερόταν ενάντια στην αδικία και την καταπίεση που μάστιζε τον εξαθλιωμένο πληθυσμό του Ελ Σαλβαδόρ, και τον οποίον δολοφόνησε ένα δεξιό απόσπασμα θανάτου. Ποτέ ο Ιωάννης Παύλος δεν αποκήρυξε τη δολοφονία ή τους δράστες, την αποκάλεσε απλώς «τραγική». Μάλιστα, λίγες μόλις εβδομάδες πριν την εκτέλεση του Ρομέρο, υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι από το κόμμα ARENA, τον νόμιμο βραχίονα των αποσπασμάτων θανάτου, είχαν στείλει αντιπροσωπεία στο Βατικανό, η οποία έγινε ευμενώς δεκτή, για να διαμαρτυρηθούν για τις δημόσιες δηλώσεις του Ρομέρο υπέρ των φτωχών.

Πολλοί φτωχοί κάτοικοι του Ελ Σαλβαδόρ έβλεπαν τον Ρομέρο περίπου σαν άγιο, αλλά ο Ιωάννης Παύλος προσπάθησε να απαγορεύσει οποιαδήποτε συζήτηση περί οσιοποίησής του για τα επόμενα πενήντα χρόνια. Η λαϊκή πίεση από το Ελ Σαλβαδόρ ανάγκασε το Βατικανό να μειώσει τον χρονικό ορίζοντα στα είκοσι πέντε χρόνια. Όπως και να’ χει, η υπόθεση του Ρομέρο θα προχωρήσει με ρυθμούς χελώνας.

Ο διάδοχος του Ιωάννη Παύλου, ο Βενέδικτος ΙΣΤ’, παρέκαμψε το πενταετές διάστημα αναμονής προκειμένου να βάλει άμεσα τον ίδιο τον Ιωάννη Παύλο στην υπερταχεία για την αγιοποίηση, στο ίδιο βαγόνι με την Τερέζα. Ήδη από το 2005 κυκλοφορούσαν ιστορίες για πιθανά θαύματα που αποδίδονταν στον προσφάτως εκλιπόντα Πολωνό ποντίφηκα.

Μια τέτοια ιστορία μας πρόσφερε ο καρδινάλιος Φραντσέσκο. Κάποια φορά που γευμάτιζε με τον Ιωάννη Παύλο, ο καρδινάλιος ανέφερε ότι δεν μπορούσε να μιλήσει εξαιτίας μιας ασθένειας. Ο πάπας «χάιδεψε το λαιμό μου, ως αδελφός, ως πατέρας που ήταν. Κατόπιν έκανα θεραπεία επί επτά μήνες και μπόρεσα να ξαναμιλήσω». Ο Μαρκιζάνο πιστεύει ότι η αποθεραπεία του ίσως οφείλεται στον ποντίφηκα: «Θα μπορούσε», είπε. Un miracolo! Viva il papa!

Αρχική Δημοσίευση: CommonDreams.org, 25 Οκτωβρίου 2007 Μετάφραση: Ματίνα Βασιλείου

http://www.monthlyreview.gr/antilogos/greek/periodiko/arxeio/article_fullstory_html?obj_path=docrep/docs/arthra/MR36_parentFS/gr/html/index

βιοτεχνολογία¨ Δέκα αντι-λόγοι

order81.mail.gr

-Η μετάφραση ενός κειμένου το πρωτότυπο του οποίου έχει δημοσιευτεί στη σελίδα www.foodfirst.org (Food First Institute for Food and Development Policy). Τμήματα του αρχικού κειμένου έχουν παραλειφθεί χωρίς όμως αυτό να αλλάζει το όλο νόημά του, στη θέση τους εμφανίζονται παρενθέσεις (...). Το κείμενο που βρίσκεται σε αγκύλες [] είναι προσθήκες για την πληρέστερη κατανόηση ορισμένων θεμάτων. Η έμφαση με έντονα γράμματα ή υπογράμμιση δεν υπήρχε στο αρχικό κείμενο, έχει προστεθεί για να μην γίνεται κουραστική η ανάγνωση-

των Miguel A. Altieri, University of California, Berkeley και
Peter Rosset, Food First/Institute for Food and Development Policy, Oakland, California

Οι εταιρίες βιοτεχνολογίας συχνά ισχυρίζονται ότι οι γενετικά τροποποιημένοι οργανισμοί (GMOs) – ιδίως οι γενετικά τροποποιημένοι σπόροι – είναι η απαραίτητη επιστημονική επανάσταση για να θρέψει τον κόσμο, να προστατέψει το περιβάλλον, και να μειώσει τη φτώχεια στις αναπτυσσόμενες χώρες. Αυτή η άποψη στηρίζεται σε δύο κρίσιμους ισχυρισμούς, τους οποίους αμφισβητούμε. Ο πρώτος είναι ότι η πείνα οφείλεται στο χάσμα μεταξύ παραγωγής τροφής και πυκνότητας του ανθρώπινου πληθυσμού, ή ρυθμού αύξησης. Ο δεύτερος είναι ότι η γενετική μηχανική είναι ο μόνος ή καλύτερος τρόπος για την αύξηση της αγροτικής παραγωγής και συνεπώς ανταποκρίνεται στις μελλοντικές ανάγκες για τροφή. Στόχος μας είναι να προκαλέσουμε την άποψη πως η βιοτεχνολογία είναι μια μαγική λύση σε όλα τα προβλήματα της γεωργίας, ξεκαθαρίζοντας παρανοήσεις που αφορούν αυτές τις υποθέσεις.

1. Δεν υπάρχει καμία σχέση μεταξύ της ύπαρξης πείνας σε ορισμένη χώρα και του πληθυσμού της. Για κάθε πυκνά κατοικημένη και πεινασμένη χώρα , όπως το Μπαγκλαντές ή η Αϊτή, υπάρχει και το αντίστοιχο αραιοκατοικημένο όπως η Βραζιλία και η Ινδονησία. Ο κόσμος σήμερα παράγει περισσότερα τρόφιμα ανά κάτοικο από ποτέ άλλοτε.(...) Η πραγματική αιτία της πείνας είναι η φτώχεια, ανισότητα και έλλειψη πρόσβασης. Πολλοί άνθρωποι είναι πολύ φτωχοί για να αγοράσουν τα τρόφιμα που είναι διαθέσιμα (αλλά συχνά φτωχά διανεμημένα) ή δεν κατέχουν γη και τα μέσα για να καλλιεργήσουν οι ίδιοι (Lappe, Collins and Rosset 1998).

2. Οι περισσότερες καινοτομίες στην γεωργική βιοτεχνολογία ήταν μάλλον κινούμενες από το κέρδος παρά από τις ανάγκες. Η πραγματική ώθηση της βιομηχανίας γενετικής μηχανικής δεν είναι η αύξηση της αγροτικής παραγωγής των χωρών του τρίτου κόσμου, αλλά η παραγωγή κέρδους (Busch et al 1990). Αυτό φαίνεται αναλογιζόμενοι τις κύριες τεχνολογίες στην αγορά σήμερα: α) Καλλιέργειες ανθεκτικές σε ζιζανιοκτόνα όπως της Monsanto τα “Roundup Ready” προϊόντα (κυρίως σπόροι σόγιας), που είναι ανθεκτικά στο ζιζανιοκτόνο της ίδιας εταιρίας Roundup, και β) Καλλιέργειες που έχουν τροποποιηθεί ώστε να παράγουν από μόνες τους ζιζανιοκτόνα (Bt)[Το βακτήριο του εδάφους Bacillus thuriegiensis παράγει μια πρωτεΐνη τοξική για τα Λεπιδόπτερα. Τα τροποποιημένα φυτά εκκρίνουν την Bt όταν τα έντομα τρέφονται από το φυτό]. Στην πρώτη περίπτωση, ο στόχος είναι να αυξηθεί το μερίδιο της αγοράς ζιζανιοκτόνων για το αντίστοιχο προϊόν, ενώ στη δεύτερη η αύξηση πωλήσεων σπόρων με κίνδυνο τη απώλεια χρησιμότητας από ένα προϊόν περιορισμού των παρασίτων (το βακτηριακό εντομοκτόνο που βασίζεται Bacillus thuringiensis) στο οποίο στηρίζονται πολύ καλλιεργητές (και κυρίως οι βιοκαλλιεργητές), ως ένα ισχυρό εναλλακτικό για τα χημικά εντομοκτόνα. Αυτές οι τεχνολογίες ανταποκρίνονται στις ανάγκες των εταιριών βιοτεχνολογίας να αυξήσουν την εξάρτηση των αγροτών από τους σπόρους που προστατεύονται με τα λεγόμενα πνευματικά δικαιώματα, που αντιτίθενται στα πανάρχαια δικαιώματα των αγροτών να αναπαράγουν, να μοιράζουν ή να αποθηκεύουν σπόρους (Hobbelink 1991). [Αυτό συμβαίνει γιατί η εταιρία που παράγει τον τροποποιημένο σπόρο έχει τα αποκλειστικά δικαιώματα παραγωγής και πώλησής του, ενώ ο εξαρτημένος πλέον γεωργός δεν έχει το δικαίωμα να ξανασπείρει την επόμενη χρονιά, αλλά πρέπει να αγοράσει πάλι νέο σπόρο.](...).

3. Η ενοποίηση βιομηχανιών παραγωγής σπόρων και χημικών φαίνεται να αυξάνει τα έξοδα ανά εκτάριο για σπόρους και χημικά, αποδίδοντας σημαντικά λιγότερα κέρδη στους αγρότες. Οι εταιρίες που αναπτύσσουν καλλιέργειες ανθεκτικές σε ζιζανιοκτόνα προσπαθούν να μεταφέρουν όσο το δυνατόν περισσότερο το κόστος από την αγορά ζιζανιοκτόνων προς την αγορά σπόρων, μέσω αύξησης του κόστους για το σπόρο και/ή τεχνολογική επιβάρυνση.(...) Πολύ αγρότες προτίθενται να πληρώσουν για την απλοποίηση των νέων συστημάτων διαχείρισης ζιζανίων, αλλά τέτοια πλεονεκτήματα είναι βραχυπρόθεσμα καθώς οικολογικά προβλήματα προκύπτουν. [Αλλά και όσοι δεν προτίθενται να πληρώσουν συχνά υποχρεώνονται να το κάνουν. Χαρακτηριστική περίπτωση είναι η περίπτωση της Ταϊλάνδης, όπου το κράτος σε συνεργασία με την Monsanto, το IRRI (International Rice Research Institute) και τοπικούς φορείς επιβάλλουν τον δικό τους τρόπο παραγωγής με την ευρεία χρήση αγρο-χημικών προϊόντων. Ο τρόπος που το επιτυγχάνουν είναι από παλιά γνωστός η οικονομική ενίσχυση όσων συνεργάζονται το IRRI λειτουργεί από την Παγκόσμιο Τράπεζα (για περισσότερες πληροφορίες βλ. καταγγελίες TWN, Third World Network)]

4. Πρόσφατες πειραματικές δοκιμές έχουν δείξει ότι γενετικά τροποποιημένοι σπόροι δεν αυξάνουν τη συγκομιδή της καλλιέργειας. Μια πρόσφατη μελέτη της USDA Economic Research Service [Υπηρεσία του Υπ. Γεωργίας] εμφανίζει ότι το 1998 η συγκομιδή δεν ήταν σημαντικά διαφορετική στις τροποποιημένες σε σχέση με τις μη τροποποιημένες καλλιέργειες(...). [Εμφανίζονται πολλά στοιχεία που υποδεικνύουν ότι τα τροποποιημένα φυτά δεν είναι τόσο θαυματουργά, όσο οι αρχικές υποσχέσεις εμφάνιζαν, ίσως μάλιστα να είναι και χειρότερα σε ορισμένες περιπτώσεις.]

5. Πολλοί επιστήμονες ισχυρίζονται ότι η διατροφή με γενετικά τροποποιημένα τρόφιμα είναι ακίνδυνη. Πρόσφατα δεδομένα δείχνουν ότι υπάρχουν δυνητικοί κίνδυνοι καθώς οι νέες πρωτεΐνες μπορεί: να δράσουν οι ίδιες ως αλλεργιογόνες ή ως τοξίνες, να τροποποιήσουν τον μεταβολισμό του φυτού ή ζώου που παράγει τα τρόφιμα, κάνοντάς το να παράγει αλλεργιογόνα ή τοξίνες, ή να μειωθεί η θρεπτική του ποιότητα ή αξία πως στην περίπτωση της ανθεκτικής στα ζιζανιοκτόνα σόγιας που περιέχει λιγότερες ισοφλαβόνες (...) οι οποίες πιστεύεται ότι προστατεύουν τις γυναίκες από διάφορους τύπους καρκίνου. Σήμερα πολλές αναπτυσσόμενες χώρες εισάγουν σόγια από τις Η.Π.Α., την Αργεντινή και τη Βραζιλία, στις οποίες γενετικά τροποποιημένα τρόφιμα αρχίζουν να κατακλύζουν τις αγορές και κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τις επιπτώσεις τους στην υγεία των καταναλωτών, οι περισσότεροι από τους οποίους δεν γνωρίζουν ότι καταναλώνουν τέτοια προϊόντα. Επειδή τρόφιμα που παράγονται από γενετικά τροποποιημένους οργανισμούς δεν σημαίνονται ως τέτοια, οι καταναλωτές δεν μπορούν να τα ξεχωρίσουν, και εφόσον προκύψουν σημαντικά προβλήματα, θα είναι εξαιρετικά δύσκολο να βρεθεί η προέλευσή τους. Έλλειψη σήμανσης επίσης βοηθάει την κάλυψη των εταιριών που πιθανό να ευθύνονται.(Lappe and Bailey, 1998).

6. Διαγονιδιακά φυτά που παράγουν τα ίδια το εντομοκτόνο τους ακολουθούν την ίδια πορεία των παρασιτοκτόνων, που γρήγορα αποτυγχάνουν εξαιτίας της ανθεκτικότητας των παρασίτων. Αντί για το αποτυχημένο μοντέλο “one pest – one chemical” (ένα παράσιτο – ένα χημικό), η γενετική μηχανική δίνει έμφαση στην προσέγγιση “one pest – one gene”(ένα παράσιτο – ένα γονίδιο) που έχει επανειλημμένα δειχθεί σε εργαστηριακά πειράματα ότι αποτυγχάνει, καθώς τα παράσιτα γρήγορα προσαρμόζονται και αναπτύσσουν ανθεκτικότητα στο εντομοκτόνο που παράγει το φυτό (Alstad and Andow 1995).(...) Οι Bt καλλιέργειες παραβαίνουν τη βασική και ευρέως αποδεκτή αρχή της ολοκληρωμένης διαχείρισης παρασίτων (IPM, “intergrated pest management”), σύμφωνα με την οποία η χρήση κυρίως μιας (οποιασδήποτε) πρακτικής καταπολέμησης παρασίτων τείνει να προκαλέσει αλλαγές στα είδη των παρασίτων ή την εξέλιξη ανθεκτικότητας μέσω ενός ή περισσότερων μηχανισμών. (NRC 1996). Γενικώς όσο μεγαλύτερη είναι η εξελικτική πίεση στο χώρο και στο χρόνο, τόσο γρηγορότερα και εμφανώς τα παράσιτα θα ανταποκρίνονται. Μια προφανής αιτία για την υιοθέτηση αυτής της αρχής είναι ότι ελαττώνει την έκθεση των παρασίτων σε παρασιτοκτόνα, επιβραδύνοντας της εξέλιξη της αντίστασης. Αλλά όταν το προϊόν ενσωματώνεται στο ίδιο το φυτό η έκθεση του παρασίτου μεταπηδά από ελάχιστη και περιστασιακή σε μαζική και συνεχή έκθεση, η οποία δραματικά αυξάνει την ανθεκτικότητα (Gould 1994). Ως αποτέλεσμα το Bt γρήγορα γίνεται αναποτελεσματικό, τόσο ως χαρακτηριστικό των νέων σπόρων, όσο και με την κλασσική μορφή ψεκάσματος (Pimentel et al 1989)(…).

7. Η παγκόσμια διαμάχη για το μοίρασμα της αγοράς οδηγεί εταιρίες σε μαζική υιοθέτηση τροποποιημένων καλλιεργειών σε όλο τον κόσμο ( περισσότερα από 30 εκατομμύρια εκτάρια το 1998 [ένα εκτάριο = 10.000m2]) χωρίς τον απαραίτητο έλεγχο για τις βραχυπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες επιπτώσεις στην ανθρώπινη υγεία και τα οικοσυστήματα. Στις Η.Π.Α., ο ιδιωτικός τομέας πιέζοντας οδήγησε το Λευκό Οίκο να θεσπίσει « καμία σημαντική διαφορά » μεταξύ τροποποιημένων και κανονικών σπόρων, έτσι παρεμβάλλοντας στους κανονικούς ελέγχους από την FDA και EPA[Environmental Protection Agency]. Εμπιστευτικά κείμενα που δημοσιοποιήθηκαν (...) φανερώνουν ότι οι ίδιο επιστήμονες της FDA δεν συμφωνούν με αυτό τον ορισμό. Ένας λόγος είναι ότι πολλοί επιστήμονες ανησυχούν πως χρήση διαγονιδιακών καλλιεργειών σε μεγάλη κλίμακα ενέχει μια σειρά περιβαλλοντικών κινδύνων που απειλούν τη βιωσιμότητα της γεωργίας. (Goldberg, l992; Paoletti and Pimentel l996; Snow and Moran l997; Rissler and Mellon l996; Kendall et al l997 and Royal Society l998):

Α) Τείνουν να δημιουργήσουν ευρείες διεθνείς αγορές για μοναδικά προϊόντα, απλοποιώντας τις διαδικασίες καλλιέργειας και σχηματίζοντας γενετική ομοιομορφία στις αγροτικές εκτάσεις. Η ιστορία έχει δείξει ότι μια τεράστια έκταση φυτεμένη με μια μοναδική ποικιλία είναι πολύ ευαίσθητη σε νέα στελέχη παθογόνων ή παρασίτων. Επίσης, η ευρεία χρήση ομογενών διαγονιδιακών ποικιλιών αναπόφευκτα θα οδηγήσει σε «γενετική διάβρωση» των τοπικών ποικιλιών που χρησιμοποιούνται από εκατοντάδες αγρότες στις αναπτυσσόμενες χώρες και αντικαθίστανται από τους νέους σπόρους (Robbinson 1996).

Β)Η χρήση καλλιεργειών ανθεκτικές στα ζιζάνια υπονομεύει τις δυνατότητες διαφοροποίησης των καλλιεργειών, έτσι μειώνει την βιοποικιλότητα των καλλιεργούμενων φυτών στο χρόνο και στο χώρο (Altieri 1994).

Γ) Η πιθανή μεταφορά γονιδίων από ανθεκτικά σε ζιζανιοκτόνα φυτά σε άγρια συγγενικά φυτά μπορεί να οδηγήσει στο σχηματισμό υπερπαρασίτων (Lutman 1999)

Δ)Υπάρχει η πιθανότητα, ανθεκτικές σε ζιζανιοκτόνα ποικιλίες να γίνουν σοβαρά ζιζάνια σε άλλες καλλιέργειες (Duke 1996, Holt and Le baron 1990).

Ε) Μαζική χρήση Bt καλλιεργειών επηρεάζει οργανισμούς μη-στόχους και οικολογικές διαδικασίες. Πρόσφατα δεδομένα δείχνουν ότι η τοξίνη Bt μπορεί να επηρεάσει χρήσιμους θηρευτές εντόμων που τρέφονται με έντομα που βρίσκονται σε Bt καλλιέργειες (Hilbeck 1998), και η αερομεταφερόμενη γύρη από Bt καλλιέργειες που βρέθηκε σε φυσική βλάστηση τις περιβάλλει μπορεί να σκοτώσει έντομα μη-στόχους όπως η πεταλούδα μονάρχης (Losey et al 1999). Επίσης, η τοξίνη Bt που βρίσκεται στο φύλλωμα των φυτών κατά τη συγκομιδή πέφτει και προσκολλάται σε κολλοειδή του εδάφους μέχρι και για 3 μήνες, αρνητικά επηρεάζοντας τους πληθυσμούς ασπόνδυλων του εδάφους που διασπούν οργανικό υλικό και παίζουν άλλους οικολογικούς ρόλους (Donnegan et al 1995 and Palm et al 1996).

ΣΤ)Υπάρχει η πιθανότητα για ανασυνδιασμό, ιδίως στα διαγονιδιακά φυτά που τροποποιήθηκαν για ανθεκτικότητα σε ιούς με ιικά γονίδια, έτσι ώστε να προκύψουν νέα παθογόνα στελέχη ιών. Σε φυτά που περιέχουν πρωτεΐνες του περιβλήματος, υπάρχει η πιθανότητα τέτοια γονίδια να ενσωματωθούν σε μη συγγενικούς ιούς και να μολύνουν το φυτό. Σε τέτοιες περιπτώσεις, το ξένο γονίδιο αλλάζει τη δομή του ιικού περιβλήματος και μπορεί να αποκτήσει ιδιότητες όπως διαφορετικός τρόπος διάδοσης από φυτό σε φυτό. Ο δεύτερος πιθανός κίνδυνος είναι ότι ανασυνδιασμός μεταξύ RNA ιού και ιικού RNA μέσα στο διαγονιδιακό φυτό θα παρήγαγε νέο παθογόνο που θα οδηγούσε σε πιο έντονα προβλήματα ασθενειών. Ορισμένοι ερευνητές έχουν δείξει ότι ανασυνδιασμός προκύπτει στα διαγονιδιακά φυτά και ότι κάτω από ορισμένες συνθήκες παράγει νέα ιικά στελέχη με τροποποιημένο εύρος ξενιστών (Steinbercher 1996).

Η οικολογική θεωρία προβλέπει ότι μεγάλης έκτασης ομογενοποίηση με διαγονιδιακές καλλιέργειες θα εντείνουν τα οικολογικά προβλήματα που ήδη σχετίζονται με μονοκαλλιέργειες.(...). Υπάρχει δυναμική στην αγροτική βιοποικιλότητα σε πολλές από αυτές τις χώρες [τις αναπτυσσόμενες] και δεν θα πρέπει να παρεμποδίζεται ή να μειώνεται από τις εκτεταμένες μονοκαλλιέργειες, ιδίως όταν οι επιπτώσεις αυτών είναι σοβαρά κοινωνικά και περιβαλλοντικά προβλήματα (Altieri 1996).

Αν και το θέμα περιβαλλοντικών κινδύνων έχει συζητηθεί μερικώς σε κυβερνητικούς, διεθνείς και επιστημονικούς κύκλους, οι συζητήσεις έχουν συχνά ακολουθήσει στενές αντιλήψεις που έχουν υποβαθμίσει τη σοβαρότητα των κινδύνων (Kendall et al. 1997, Royal Society 1998). Στην πραγματικότητα οι μέθοδοι υπολογισμού κινδύνων διαγονιδιακών φυτών είναι δεν καλά ανεπτυγμένες (Kjellsson and Simmsen 1994) και υπάρχει δίκαιη ανησυχία για τα τεστ ασφάλειας στο πεδίο λίγα φανερώνουν για τους περιβαλλοντικούς κινδύνους που σχετίζονται με την παραγωγή σε εμπορική κλίμακα διαγονιδιακών οργανισμών. Μια βασική ανησυχία είναι ότι διεθνείς πιέσεις για την εξασφάλιση αγορών και κερδών έχει ως αποτέλεσμα τις εταιρίες να ελευθερώνουν τους διαγονιδιακούς οργανισμούς πολύ γρήγορα, χωρίς τον απαραίτητο συνυπολογισμό των μακροπρόθεσμων επιπτώσεων σε ανθρώπους και οικοσύστημα

8. Υπάρχουν πολλά αναπάντητα οικολογικά ερωτήματα που αφορούν τις επιπτώσεις καλλιεργειών διαγονιδιακών οργανισμών.(...) Δυστυχώς, η χρηματοδότηση για έρευνα σε υπολογισμούς περιβαλλοντικών κινδύνων είναι πολύ περιορισμένη. Για παράδειγμα η USDA ξοδεύει μόνο το 1% των χρηματοδοτήσεων που σχετίζονται με τη βιοτεχνολογία στον υπολογισμό των κινδύνων, (...). Όπως με την περίπτωση απαγορευμένων παρασιτοκτόνων στις χώρες του Βορά αλλά χρησιμοποιούμενα στο Νότο, δεν υπάρχει λόγος να υποθέσουμε ότι οι εταιρίες βιοτεχνολογίας θα υπολογίσουν τις επιπτώσεις στο περιβάλλον και την υγεία που συνδέονται με τη μαζική χρήση καλλιεργειών τροποποιημένων φυτών στο Νότο.

9. Ενώ ο ιδιωτικός τομέας όλο και περισσότερο επικρατεί στις νέες ανακαλύψεις στον τομέα της βιοτεχνολογίας, (...). Υπάρχει επίσης, μια επιτακτική ανάγκη να αμφισβητηθεί το σύστημα της πνευματικής ιδιοκτησίας ενδογενή στον WTO ο οποίος προωθεί τις πολυεθνικές εταιρίες με το δικαίωμα να κατοχυρώνουν με πατέντα γενετικές ποικιλίες, αλλά και επιταχύνει το ρυθμό με τον οποίο η αγορά επιβάλει τις μονοκαλλιέργειες (...).

10. Αν και μπορεί να υπάρχουν ορισμένες χρήσιμες εφαρμογές της βιοτεχνολογίας (...), επειδή τα επιθυμητά χαρακτηριστικά είναι πολυγονιδιακά και δύσκολα να χειριστούν αυτές οι καινοτομίες θα απαιτήσουν τουλάχιστον 10 χρόνια για να είναι έτοιμες για εφαρμογή στο πεδίο.(...) Πολύ από το απαραίτητο φαγητό μπορεί να παραχθεί από μικρά χωράφια διασκορπισμένα σε όλο τον κόσμο που χρησιμοποιούν αγρο-οικολογικές τεχνολογίες (Uphoff and Altieri 1999). Νέες αγροτικές αναπτυξιακές προσεγγίσεις και φθηνές τεχνολογίες που έχουν διαδοθεί από αγρότες και μη-κυβερνητικές οργανώσεις ανά τον κόσμο έχουν ήδη πραγματοποιήσει σημαντική προσφορά στην εξασφάλιση τροφίμων σε επίπεδο νοικοκυριού, έθνους και ευρύτερης περιοχής στην Αφρική, Ασία και Λατινική Αμερική (Pretty 1995).(…)

-Η μετάφραση ενός κειμένου το πρωτότυπο του οποίου έχει δημοσιευτεί στη σελίδα www.foodfirst.org (Food First Institute for Food and Development Policy). Τμήματα του αρχικού κειμένου έχουν παραλειφθεί χωρίς όμως αυτό να αλλάζει το όλο νόημά του, στη θέση τους εμφανίζονται παρενθέσεις (...). Το κείμενο που βρίσκεται σε αγκύλες [] είναι προσθήκες για την πληρέστερη κατανόηση ορισμένων θεμάτων. Η έμφαση με έντονα γράμματα ή υπογράμμιση δεν υπήρχε στο αρχικό κείμενο, έχει προστεθεί για να μην γίνεται κουραστική η ανάγνωση-

ΑΝΑΦΟΡΕΣ

1. Alstad, D.N. and D.A. Andow (1995) Managing the Evolution of Insect Resistance to Transgenic Plants. Science 268, 1894-1896.

2. Altieri, M.A. (1994) Biodiversity and Pest Management in Agroecosystems. Haworth Press, New York.

3. Altieri, M.A. (1996) Agroecology: the science of sustainable agriculture. Westview Press, Boulder.

4. Altieri, M.A., P.Rosset and L.A. Thrupp. 1998 . The potential of agroecology to combat hunger in the developing world. 2020 Brief 55. International Food policy research Institute. Washington DC.

5. Benbrook, C. l999 World food system challenges and opportunities: GMOs, biodiversity and lessons from America's heartland (unpub. manuscript).

6. Busch, L., W.B. Lacey, J. Burkhardt and L. Lacey (1990) Plants, Power and Profit. Basil Blackwell, Oxford.

7. Casper, R. and J Landsmann (1992) The biosafety results of field tests of genetically modified plants and microorganisms. Proceedings of the Second International Symposium Goslar, Germany, p. 296.

8. Donnegan, K.K., C.J. Palm, V.J. Fieland, L.A. Porteous, L.M. Ganis, D.L. Scheller and R.J. Seidler (1995) Changes in levels, species, and DNA fingerprints of soil micro organisms associated with cotton expressing the Bacillus thuringiensis var. Kurstaki endotoxin. Applied Soil Ecology 2, 111-124.

9. Duke, S.O. (1996) Herbicide resistant crops: agricultural, environmental, economic, regulatory, and technical aspects, p. 420. Lewis Publishers, Boca Raton.

10. Goldberg, R.J. (1992). Environmental Concerns with the Development of Herbicide-Tolerant Plants. Weed Technology 6, 647-652.

11. Gould, F. (1994) Potential and Problems with High- Dose Strategies for Pesticidal Engineered Crops. Biocontrol Science and Technology 4, 451-461.

12. Hilbeck, A., M. Baumgartner, P.M. Fried, and F. Bigler (1998) Effects of transgenic Bacillus thuringiensis corn fed prey on mortality and development time of immature Chrysoperla carnea Neuroptera:Chrysopidae). Environmental Entomology 27, 460-487.

13. Hobbelink, H. (1991) Biotechnology and the future of world agriculture. Zed Books, Ltd., London. p. 159.

14. Holt, J.S. and H.M. Le Baron (1990) Significance and distribution of herbicide resistance. Weed Technol. 4, 141-149.

15. James, C. (1997). Global Status of Transgenic Crops in 1997. International Service for the Acquisition of Agri-Biotech Application. p. 30. ISSA Briefs, Ithaca.

16. Kendall, H.W., R. Beachy, T. Eismer, F. Gould, R. Herdt, P.H. Ravon, J Schell and M.S. Swaminathan (1997) Bioengineering of crops. Report of the World Bank Panel on Transgenic Crops, World Bank, Washington, D.C. p. 30.

17. Kennedy, G.G. and M.E. Whalon (1995) Managing Pest Resistance to Bacillus thuringiensis Endotoxins: constraints and incentives to implementation. Journal of Economic Entomology 88, 454-460.

18. Kjellsson, G and V. Simonsen (1994) Methods for risk assessment of transgenic plants, p. 214. Birkhauser Verlag, Basil.

19. Krimsky, S. and R.P. Wrubel (1996) Agricultural Biotechnology and the Environment: science, policy and social issues. University of Illinois Press, Urbana.

20. Lappe, F.M., J. Collins and P. Rosset (1998). World Hunger: twelve myths, p. 270. Grove Press, NY.

21. Lappe, M and B. Bailey l998. Agaisnt the grain: biotechnology and the corporate takeover of food. Common Courage Press, Monroe, Maine.

22. Liu, Y.B., B.E. Tabashnik, T.J. Dennehy, A.L. Patin, and A.C. Bartlett (1999) Development time and resistance to Bt crops. Nature 400, 519.

23. Losey, J.J.E., L.S. Rayor and M.E. Carter (1999) Transgenic pollen harms monarch larvae. Nature 399, 214.

24. Lutman, P.J.W. (ed.) (1999) Gene flow and agriculture: relevance for transgenic crops. British Crop Protection Council Symposium Proceedings No. 72. Stafordshire, England.

25. Mallet, J. and P. Porter (1992) Preventing insect adaptations to insect resistant crops: are seed mixtures or refugia the best strategy? Proc. R. Soc. London Ser. B. Biol. Sci. 250. 165-169

26. National Research Council (1996) Ecologically Based Pest Management. National Academy of Sciences, Washington DC.

27. Palm, C.J., D.L. Schaller, K.K. Donegan and R.J. Seidler (1996) Persistence in Soil of Transgenic Plant Produced Bacillus thuringiensis var. Kustaki (-endotoxin. Canadian Journal of Microbiology (in press).

28. Paoletti, M.G. and D. Pimentel (1996) Genetic Engineering in Agriculture and the Environment: assessing risks and benefits. BioScience 46, 665-671.

29. Pimentel, D., M.S. Hunter, J.A. LaGro, R.A. Efroymson, J.C. Landers, F.T. Mervis, C.A. McCarthy and A.E. Boyd (1989) Benefits and Risks of genetic Engineering in Agriculture.BioScience 39, 606-614.

30. Pretty, J. Regenerating agriculture: Policies and practices for sustainability and self-relieance. Earthscan., London.

31. Rissler, J. and M. Mellon (1996) The Ecological Risks of Engineered Crops. MIT Press, Cambridge.

32. Robinson, R.A. (1996) Return to Resistance:breeding crops to reduce pesticide resistance. AgAccess, Davis.

33. Rosset, P. l999 The multiple functions and benefits of small farm agriculture in the context of global trade negotiations. Institute for Food and Development Policy, Food First Policy Brief No.4.

34. Royal Society (1998) Genetically modified plants for food use. Statement 2/98, p. 16. London.

35. Snow, A.A. and P. Moran (1997) Commercialization of transgenic plants: potential ecological risks. BioScience 47, 86-96.

36. Steinbrecher, R.A. (1996) From Green to Gene Revolution: the environmental risks of genetically engineered crops. The Ecologist 26, 273-282.

37. United States Department of Agriculture (1999) Genetically Engineered Crops for Pest Management. USDA Economic Research Service, Washington, DC.

38. Uphoff, N and Altieri, M.A. l999 Alternatives to conventional modern agriculture for meeting world food needs in the next century. Report of a Bellagio Conference. Cornell International Institute for Food, Agriculture and Development. Ithaca, NY.

order81.blogspot.com

Επεισόδια στο λιμάνι του Πειραιά κατά της ιδιωτικοποίησης του ΟΛΠ

Ένταση επικρατεί στο λιμάνι του Πειραιά έξω από το κτίριο του ΟΛΠ, όπου το απόγευμα της Παρασκευής βρίσκεται σε εξέλιξη έκτακτη Διοικητικό Συμβούλιο για το θέμα της επικείμενης παραχώρησης σε ιδιώτες δραστηριοτήτων του Σταθμού Εμπορευματοκιβωτίων (ΣΕΜΠΟ).

Οι εργαζόμενοι συγκεντρώθηκαν έξω από τα γραφεία του ΟΛΠ και επιχείρησαν να εισέλθουν στο κτίριο, ωστόσο οι άνδρες της αστυνομίας, που βρίσκονται παραταγμένοι έξω από αυτό, τους απώθησαν με αποτέλεσμα να υπάρξει ένταση.

Οι αστυνομικοί έκαναν χρήση δακρυγόνων και οι απεργοί άναψαν φωτιές, προκειμένου να διαλυθεί το σύννεφο των χημικών.

Νωρίτερα, σωματεία και φορείς του Πειραιά, είχαν πραγματοποιήσει συγκέντρωση στην Πλατεία Καραϊσκάκη και στη συνεχεία έκαναν πορεία προς το κτίριο του ΟΛΠ.

Οι λιμενεργάτες πραγματοποιούν 24ωρη απεργία την Παρασκευή, ενώ το Σαββατοκύριακο θα απέχουν από την εργασία τους.

Newsroom ΔΟΛ

Επίθεση των ΜΑΤ σε εργαζόμενους έξω από τον ΟΛΠ

Εκτεταμένη χρήση χημικών τραυματίες.

Απρόκλητη επίθεση των ΜΑΤ σε εργαζόμενους έξω από τον ΟΛΠ . Εκτεταμένη χρήση χημικών τραυματίες.

Από το μεσημέρι εργαζόμενοι ειχαν προσυγκέντρωση στην πλατεία Καραϊσκάκη στον Πειραια οι οποίοι κατευθύνθηκαν στον ΟΛΠ. Τουλάχιστον 1.500 εργαζόμενοι μεχρι πριν από 20 λεπτά βρισκόντουσαν έξω από το κτίριο.

Διμοιρίες των ΜΑΤ επιτέθηκαν σαρωτικά από τρία σημεία. Χτύπησαν ανηλεώς τους εργαζόμενους έκαναν εκτεταμένη χρήση χημικών (υπάρχει τραυματίας από δακρυγόνο που του εκτόξευσαν κατευθείαν πανω στο μάτι, πολλοι μεγάλοι σε ηλικία άνθρωποι έχουν σοβαρότατα αναπνευστικά προβλήματα, πολλοί χτυπημένοι/ες.

Αυτή τη στιγμή γίνονται οδομάχιες έχουν στηθεί οδοφράγματα με αναμένους κάδους…

((i)) Indymedia :: Athens

Υπάρχω και συνεχίζω τις προγνώσεις

ΟΜΑΔΑ ΒΑΝ: Από 23 Νοεμβρίου είχε προβλέψει 6 Ρίχτερ στην Πελοπόννησο

ου ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ

Την περασμένη Δευτέρα ένας φοιτητής χτύπησε δειλά την πόρτα του γραφείου του στο Φυσικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών. Πρώτος όροφος, γραφείο 1. «Δεν σας είδα χθες βράδυ στα κανάλια και ανησύχησα, είστε καλά;» τον ρώτησε.

Ο καθηγητής Παν. Βαρώτσος μπροστά στους φοιτητές του. Σήμερα δηλώνει ότι αν γυρνούσε το χρόνο πίσω, «θα έκανα λιγότερες εμφανίσεις»

«Παιδί μου, είναι συνειδητή η επιλογή μου, δεν θα εξηγήσω τους λόγους μου», ήταν η απάντηση του καθηγητή.

Χθες ένας δημοσιογράφος στο κατάμεστο αμφιθέατρο «Αρίσταρχος» στην Πανεπιστημιούπολη τον ρώτησε: «Εσείς τώρα τι κάνετε;».

Οσο πιο ψύχραιμα μπορούσε ο Παναγιώτης Βαρώτσος (αγανακτισμένος που κάποιοι στον Τύπο μετέτρεψαν τα SES του σε SMS κινητών) ενώπιον συναδέλφων του και φοιτητών απάντησε: «Οτι με βλέπετε εδώ σημαίνει ότι υπάρχω. Συνεχίζουμε την έρευνα πάνω στους σεισμούς και δημοσιοποιούμε τα αποτελέσματά μας σε όλη την επιστημονική κοινότητα».

Τα εννιά χρόνια που πέρασαν από την ταραχώδη περίοδο που ακολούθησε το σεισμό της Πάρνηθας, των 5,9 Ρίχτερ, πρόσθεσαν στον Παναγιώτη Βαρώτσο, αν μη τι άλλο, σοφία. Οταν τον ρωτήσαμε ποια λάθη του παρελθόντος δεν θα επαναλάμβανε, εκείνος απάντησε για το μεν επιστημονικό μέρος με την αρχαία ρήση «κακό το αποτυγχάνειν, χείριστο το μη επιχειρείν», για το δε επικοινωνιακό, «θα έκανα λιγότερες δημόσιες εμφανίσεις».

Πλούσια λευκή κώμη, άσπρο ξεκούμπωτο πουκάμισο, μαύρη γραβάτα και ένα ποτήρι νερό στην έδρα, έμπλεος αυτοπεποίθησης, κάτι που δεν τον διέκρινε στις 13 Απριλίου 2006 όπου ουσιαστικά επανεμφανιζόταν μετά από πολύχρονη σιγή.

Παρουσία του καθηγητή Σεισμολογίας Ακη Τσελέντη, ο κ. Βαρώτσος παρουσίασε στο φοιτητικό ακροατήριο την εργασία του (την εκπόνησε μαζί με τους συνεργάτες του, πανεπιστημιακούς Νίκο Σαρλή και Κώστα Σκορδά) που είχε καταθέσει από τις 23 Νοεμβρίου 2007 στη βάση δεδομένων του Πανεπιστημίου Cοrnell και στην οποία έκανε λόγο για ηλεκτρικά σήματα SES από τον σταθμό της Πάτρας (ξεκίνησαν οι καταγραφές στις 7 Νοεμβρίου) που έδειχναν σεισμό έως 6 Ρίχτερ στην περιοχή όπου σημειώθηκαν τα 6,5 του Λεωνιδίου.

Ο ίδιος αναφέρθηκε και στους σεισμούς των Κυθήρων, της Κεφαλονιάς 25.3.2007, Παξών 29.6.2007, Ζακύνθου 30.12.2007, για τους οποίους το «αραιό δίκτυό του, δέκα σταθμοί σε όλη τη χώρα, το οποίο κρατά μόνο με την αυταπάρνηση των συνεργατών του», είχε στείλει σχετικά προειδοποιητικά σήματα. Για την «απόκλιση» των 40-50 χιλιομέτρων από το σημείο όπου η πανεπιστημιακή ομάδα έδινε το επίκεντρο του επερχόμενου σεισμού, ο κ. Βαρώτσος υπογράμμισε: «Το επίκεντρο είναι ένα ιδεατό σημείο που απλά και μόνο υποδεικνύει από πού θα ξεκινήσει η θραύση μέσα στη Γη και η οποία σε ελαχιστότατο χρόνο εκτείνεται σε αρκετά μεγάλο μήκος. Αυτό που ενδιαφέρει πρακτικά είναι η συνολική ζώνη που διαρρηγνύεται, η οποία, σύμφωνα με τη Φυσική του φαινομένου, εκπέμπει το προειδοποιητικό σήμα».

Ο ίδιος αναφέρθηκε στο σεισμό των 8,1 Ρίχτερ του Μεξικού το 1985 με 10.000 νεκρούς όπου το επίκεντρο ήταν 300-500 χιλιόμετρα από την πόλη. «Για σεισμό μεγέθους 8 Ρίχτερ η ζώνη έχει μήκος περίπου 200 χιλιόμετρα. Σε μικρότερους σεισμούς 6,5 -7,5 το μήκος της διάρρηξης είναι περίπου 40-100 χιλιόμετρα».

«Κάθε φορά που προλέγομε καταστροφικό σεισμό αισθανόμαστε σαν τον μάντη Κάλχα, όταν άκουγε τον Αγαμέμνονα να του λέει "Κακομηνυτή! πρόσχαρο ποτέ δεν μου 'πες λόγο. Πάντα αγαπάει δυσάρεστα να προφητεύει ο νους σου". Οπως ο Κάλχας έτσι και εμείς ούτε επιχαίρομε για την πρόγνωση του κακού. Οι σεισμοί είναι μια οδυνηρή πραγματικότης. Εμείς ως επιστήμονες είμαστε ταγμένοι να μην την αγνοούμε. Προτιμούμε να τη γνωρίζουμε και πιστεύουμε ότι αργά ή γρήγορα η κοινωνία μας θα προσαρμοστεί στην αντίληψη ότι η γνώση της επιστημονικής αλήθειας είναι χρησιμότερη από την άγνοιά της».

Ο κ. Βαρώτσος επανέλαβε αυτό που είχε ευχηθεί το 1998 κατά τη βράβευσή του από το Ιδρυμα Ωνάση: «Ας είναι ο Απόλλωνας προστάτης μας και ας κάνει έτσι ώστε η πρόγνωσή μας όταν γίνεται να είναι καλοδεχούμενη από τους εκάστοτε Ατρείδες».

Καταχειροκροτούμενος από το ακροατήριο απευθύνθηκε στους φοιτητές του προτρέποντάς τους: «Από εσάς περιμένουμε να αμφισβητήσετε την κατακτημένη γνώση. Αυτή η μειοψηφία θα συναντήσει αρχικά αντιδράσεις και κάποτε θα γίνει πλειοψηφία. Δεν ξέρω τον χρόνο. Ελπίζω να είστε εν ζωή...».

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 11/01/2008

Οι άγνωστοι αντάρτες της Ινδίας

Γ. ΔΕΛΑΣΤΙΚ

Ελάχιστοι είναι οι Ευρωπαίοι, ακόμη και αυτοί που παρακολουθούν γενικά τις διεθνείς εξελίξεις, οι οποίοι γνωρίζουν ότι στην Ινδία υπάρχει μαοϊκό αντάρτικο. Πολλοί είναι αυτοί που ξέρουν τη σύγκρουση με το Πακιστάν για το Κασμίρ, κάποιοι ίσως να έχουν ακούσει κάποτε για να ένοπλα αυτονομιστικά κινήματα στα μικρά, ακραία κρατίδια του Σικίμ και του Ασάμ, στα Ιμαλάια κοντά, αλλά για τους Ναξαλίτες, τους Ινδούς μαοϊκούς αντάρτες, μάλλον κανείς δεν έχει ακούσει ποτέ. Ισως ούτε καν ο πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής, ο οποίος αυτές τις μέρες βρίσκεται στην αχανή χώρα με το ένα δισεκατομμύριο κατοίκους. Ούτε φυσικά θα έχει ακούσει για τον «κόκκινο διάδρομο», που ξεκινάει από τα σύνορα της Ινδίας με το Νεπάλ, στον Βορρά, και καταλήγει στις νοτιοδυτικές ακτές της χώρας, χιλιάδες χιλιόμετρα νοτιότερα. Πρόκειται για μια περιοχή έκτασης περίπου 92.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων, όπου οι ολιγάριθμοι μαοϊκοί αντάρτες αναπτύσσουν έντονη δράση. Υπολογίζονται σε είκοσι χιλιάδες μαχητές, με περίπου σαράντα χιλιάδες ακόμη μαχητικά στελέχη, που εξασφαλίζουν τη λογιστική υποστήριξη του αντάρτικου.

Ξεκίνησαν παλιά, σαράντα χρόνια πριν, από ένα ασήμαντο χωριό στο βορειότατο σημείο του ινδικού κρατιδίου της Δυτικής Βεγκάλης, δίπλα στα σύνορα με το Νεπάλ, που φέρει το όνομα Ναξαλμπαρί. Εκεί, τον Μάρτιο του 1967, οι χωρικοί ξεσηκώθηκαν και πήραν το ρύζι ενός γαιοκτήμονα. Μετά το γεγονός αυτό, μικρές αντάρτικες ομάδες συγκροτήθηκαν στις ζούγκλες και σε απομονωμένα χωριά, αναπτύσσοντας ένοπλη δράση σε τοπικό επίπεδο, εντελώς ασήμαντη σε εθνικό επίπεδο για μια κολοσσιαία χώρα σαν την Ινδία.

Αν εξαιρέσει κανείς ορισμένες περιοχές, μάλλον και οι ίδιοι οι Ινδοί θα είχαν ξεχάσει την ύπαρξη των Ναξαλιτών ανταρτών. Μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2004, όταν η Ομάδα του Λαϊκού Πολέμου, η οποία δραστηριοποιείται στο κέντρο της χώρας και ιδίως στο κρατίδιο Τσχατισγκάρχ, και το Μαοϊκό Κομμουνιστικό Κέντρο της Ινδίας, το οποίο δραστηριοποιείται στο κρατίδιο Μπιχάρ, στον Βορρά, συγχωνεύθηκαν και σχημάτισαν το Μαοϊκό Κομμουνιστικό Κόμμα της Ινδίας.

Από εκείνη τη στιγμή και ύστερα άρχισαν να εξαπλώνουν τη δράση τους σε περισσότερα κρατίδια, φτάνοντας τα δεκαέξι από τα είκοσι οκτώ που έχει η Ινδία. Τον Αύγουστο του 2007, οι μαοϊκοί Ναξαλίτες αντάρτες ανέπτυσσαν σοβαρή ή υποτυπώδη δραστηριότητα σε 192 από τις 602 επαρχίες, στις οποίες διαιρείται η Ινδία, βάσει στοιχείων του Ινδικού Ινστιτούτου Διαχείρισης Συγκρούσεων, το οποίο έχει έδρα στο Νέο Δελχί.

Η εντεινόμενη νεοφιλελεύθερη πολιτική της ινδικής κυβέρνησης επιφέρει μεν μακροοικονομική ανάπτυξη (9,4% για το 2007), αλλά ταυτόχρονα διευρύνει τις κοινωνικές ανισότητες σε μια χώρα όπου ήδη 400 εκατομμύρια άνθρωποι ζουν με λιγότερο από ένα δολάριο την ημέρα σε έσχατη φτώχεια, ενώ το 47% των παιδιών κάτω των 5 ετών υποσιτίζονται.

«Οι μαοϊκοί μελετούν την κοινωνική κατάσταση σε μια δεδομένη ζώνη. Μέσω οργανώσεων που τους συμπαθούν, κινητοποιούν τις μάζες γύρω από διεκδικήσεις και αφυπνίζουν την πολιτική τους συνείδηση. Κατόπιν εντοπίζουν τα πιο δραστήρια στοιχεία για να τα κάνουν μαχητές τους. Οταν ξεσπάει η βία, είναι ήδη πάρα πολύ αργά για να παρέμβει το κράτος» εξηγούσε στον ειδικό απεσταλμένο της γαλλικής «Μοντ Ντιπλοματίκ» ο Ατζαϊ Σαχνί, διευθυντής του προαναφερθέντος Ινστιτούτου Διαχείρισης Συγκρούσεων. Ετσι, 749 άτομα σκοτώθηκαν το 2006 σε συγκρούσεις με τους αντάρτες.

«Ο ναξαλισμός είναι η πιο μεγάλη πρόκληση για την εσωτερική ασφάλεια που χρειάστηκε ποτέ να αντιμετωπίσει η χώρα μας» δήλωσε σε δραματικούς τόνους τον Απρίλιο του 2006 ο πρωθυπουργός Μανμοχάν Σινγκ ενώπιον των επικεφαλής των κρατιδιακών κυβερνήσεων.

Το Νέο Δελχί φοβάται πλέον την εξάπλωση της δράσης των μαοϊκών ανταρτών στα εξαιρετικά ευαίσθητα κρατίδια Γκουτζαράτ, Ρατζαστάν, Χιματσάλ Πραντές, Τζαμού - Κασμίρ, τα οποία συνορεύουν με το Πακιστάν. Κάτι τέτοιο θα σηματοδοτούσε φυσικά κίνδυνο και για την εξωτερική ασφάλεια της χώρας. Οι σχέσεις των ανταρτών με τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα, τους παρίες ορισμένων κρατιδίων και ειδικότερα τους ιθαγενείς «Αντιβάζι» του κρατιδίου Τσχατισγκάρχ, προσδίδουν στο αντάρτικο μια κοινωνική βάση που το διαιωνίζει.

«ΒΑΘΥ ΚΡΑΤΟΣ»
Παραστρατιωτική τρομοκρατία

Βλέποντας ότι σε κάποιες περιοχές κινδυνεύει να χάσει τον έλεγχο του πληθυσμού, η ινδική κυβέρνηση άρχισε να καταφεύγει στην κρατική τρομοκρατία για να αντιμετωπίσει την επιρροή των μαοϊκών ανταρτών. Ορόσημο ο Ιούνιος του 2005, όταν το κράτος συγκρότησε τις παραστρατιωτικές συμμορίες Σαλουά Τζουντούμ ως «πολιτοφυλακή» στο κρατίδιο Τσχατισγκάρχ. Οι συμμορίες αυτές εξοντώνουν κατοίκους που θεωρούν ότι συμπαθούν τους αντάρτες, εκκενώνουν εκατοντάδες χωριά αντάρτικων περιοχών και κλείνουν τους κατοίκους τους σε οικισμούς - στρατόπεδα πίσω από συρματοπλέγματα κ.λπ., ενώ συχνά εκχωρούν τη γη βιαίως μετακινηθέντων κατοίκων σε εταιρείες ορυχείων ή βιομηχανίες που ήθελαν να την αξιοποιήσουν, αλλά οι κάτοικοι αρνούνταν να την παραχωρήσουν.

Ο άνθρωπος που ξεγύμνωσε τη CIA

ΦΙΛΙΠ ΕΪΤΖΙ Πέθανε στην Κούβα ο διασημότερος φυγάς της Υπηρεσίας

Του ΚΩΣΤΑ ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Ο Philip Agee -Εϊτζί προφέρεται- ο διασημότερος αποστάτης στην ιστορία των μυστικών υπηρεσιών, μπήκε στο νοσοκομείο της Αβάνας στις 15 του περασμένου Δεκεμβρίου. Είχε πολλά προβλήματα με το στομάχι του, χειρουργήθηκε μερικές φορές, αλλά δεν άντεξε.

Ο Φίλιπ Εϊτζί τον καιρό που εξέδωσε το αποκαλυπτικό για τη CIA βιβλίο του και (κάτω) σε πιο πρόσφατη φωτογραφία στο γραφείο του στην Αβάνα

Το έλκος του, αν και τον σκότωσε, ήταν μικρότερο από αυτό που είχε ο ίδιος προκαλέσει στο στομάχι της CIA, από τότε, στα τέλη της δεκαετίας του '60, όταν αναποδογύρισαν τα μυαλά του κι έκανε σκοπό της ζωής του να σφυροκοπά τη μεγαλύτερη μυστική υπηρεσία του πλανήτη.

Ο 72χρονος βραχνάς της CIA πέθανε την περασμένη Δευτέρα. Αν δεν πέθαινε στην καρδιά του πιο ενοχλητικού κομμουνιστικού εντόμου στην ουρά των ΗΠΑ, στην Κούβα, όλοι θα ήταν σίγουροι ότι είχε δολοφονηθεί με κάποιον από τους περίεργους τρόπους που βλέπουμε στις ταινίες. Γιατί ο Philip Agee θα μπορούσε να είχε νοσηλευθεί σε ένα νοσοκομείο όπου όλοι οι ασθενείς, μαζί με το νοσηλευτικό προσωπικό αλλά και το ιατρικό, να ήταν εχθροί του. Για να μην προσθέσουμε και τους συγγενείς των ασθενών. Τόσο πολλούς είχε, με το να αποκαλύπτει όλες τις μηχανορραφίες, τις δολοφονίες, τους βασανισμούς, τις μεθοδεύσεις των ΗΠΑ σχεδόν σε όλη τη Λατινική Αμερική, στα πιο σκληρά χρόνια του Ψυχρού Πολέμου. Δώδεκα χρόνια στην CIA ήταν αρκετά για τον πράκτορα από την Τακόμα Παρκ, που γεννήθηκε τον Ιούλιο του 1935, όταν πρόεδρος των ΗΠΑ ήταν ο Φραγκλίνος Ρούζβελτ και ο φόβος του κομμουνισμού ήταν κάτι σαν το δικό μας «πάτερ ημών».

Πώς ξεκίνησε

Ο Agee μεγάλωσε σε ένα μεγάλο λευκό σπίτι που γειτόνευε με ένα μεγάλο γήπεδο γκολφ. Ισως από τότε να διαμόρφωσε τις απόψεις του για τις οικονομικές και κοινωνικές ελίτ και τις σχέσεις τους με τις εξουσίες. Θρησκευόμενος, τελείωσε το σχολείο του Νοτρ Νταμ, το '56. Παρακολούθησε κάποια σεμιναριακού τύπου μαθήματα στη Νομική Σχολή, μια εκπαίδευση με εξειδίκευση στις μυστικές υπηρεσίες και εντάχθηκε κανονικά στο δυναμικό της CIA. Ηταν το 1957 όταν άρχισε να γυροφέρνει τις χώρες της Λατινικής Αμερικής εκτελώντας μυστικές αποστολές. Εκουαδόρ, Ουρουγουάη, Μεξικό. «Οταν μπήκα στη CIA πίστευα πολύ στην αναγκαιότητα της ύπαρξής της», έγραψε, χρόνια μετά, στο διασημότερο βιβλίο του «Μέσα στην εταιρεία, ημερολόγια της CIA», που εκδόθηκε δειλά δειλά στο Λονδίνο το 1975 και από τότε μεταφράστηκε σε 27 γλώσσες. «Επειτα από δώδεκα χρόνια, κατάλαβα τελικά πόσο μεγάλο πόνο είχε προκαλέσει, αφού εκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο είχαν σκοτωθεί ή είχαν καταστρέψει τη ζωή τους λόγω της CIA και όλων όσα αυτή υποστήριζε». Ο Agee έφυγε από τη CIA το 1969. Και περιέγραφε μια σκηνή στις 12 Δεκεμβρίου του 1965.

Ηταν μια συνάντηση με υψηλόβαθμους αξιωματικούς της αστυνομίας στο Μοντεβίδεο της Ουρουγουάης. Από ένα διπλανό δωμάτιο άρχισαν να ακούγονται κάποια μικρά βογκητά. Τα βογκητά άρχισαν να γίνονται φωνές και μετά κραυγές. «Ξέραμε ότι εκεί βασανίζονταν κάποιοι άνθρωποι, των οποίων τα ονόματα είχαμε δώσει εμείς στις αρχές της Ουρουγουάης. Ακουγα αυτές τις κραυγές για πολύ καιρό μετά», έγραφε και αποκάλυπτε όλες τις βιαιότητες που οργάνωσε η CIA στις χειρότερες χούντες της Χιλής, της Αργεντινής, της Βραζιλίας, του Ελ Σαλβαδόρ, της Γουατεμάλας και αλλού. Ο Agee δεν μπορούσε να συγχωρήσει τις ωμές συμμαχίες των μικρών οικονομικών ελίτ με τις διεφθαρμένες και αδίστακτες αρχές των δικτατοριών. Μιλούσε για τάγματα θανάτου και βασανιστηρίων.

Εζησε για καιρό στην Ολλανδία, τη Γερμανία, την Αγγλία. Υπό το καθεστώς ενός μόνιμου φόβου. Ο ίδιος ο Κίσινγκερ ζήτησε και πέτυχε την απέλασή του από το Λονδίνο το 1976. Μετά του αφαιρέθηκε το αμερικανικό διαβατήριο. Είχε δημοσιεύσει, το 1975, μια λίστα με περίπου 250 ονόματα πρακτόρων και συνεργατών της CIA σε ολόκληρο τον κόσμο. Τότε ήταν που οι εχθροί του Agee ορκίστηκαν λυσσασμένη εκδίκηση.

Χολή από Μπους

Αυτή η λίστα τον οδήγησε, πολλά χρόνια αργότερα, να δει το όνομά του στην αυτοβιογραφία της Μπάρμπαρα Μπους. Φιγουράριζε ως ο άνθρωπος που παρείχε επισήμως πληροφορίες που οδήγησαν στη δολοφονία του Ρίτσαρντ Γουέλς, το 1975, από τη «17 Νοέμβρη». Ο Agee ζήτησε 4 εκατομμύρια αποζημίωση από την Μπάρμπαρα για συκοφαντική δυσφήμηση. Το ίδιο όμως έκανε και ο πατέρας Μπους στην εκδήλωση για τα 50 χρόνια της CIA πριν από μερικά χρόνια. «Γνωρίζει κανείς μεγαλύτερο προδότη από τον Agee;», ρώτησε το κοινό.

«Ο Agee έφυγε από τη CIA γιατί ήταν αθεράπευτα αλκοολικός, αναιδής και αισχρός με τις γυναίκες των διπλωματών μας και δεν μπορούσε να διαχειριστεί τα οικονομικά του», έλεγαν χολωμένοι πρώην συνάδελφοί του. Και όχι μόνο αυτά. «Συνεργάστηκε και πήρε πολλά λεφτά από την KGB»· η συμπάθεια του Agee για τις «μικρές βρομοδουλειές της KGB, σε σχέση με τις μεγάλες της CIA», ήταν δηλωμένη. Αλλά και όταν έγινε δεκτός στην Κούβα, σαν ήρωας και μετανιωμένος εχθρός, δημοσιεύματα ανέφεραν ότι «ο άνθρωπος που είχε κάνει σκοπό της ζωής του να καταστρέψει τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες, είχε πάρει από τον Κάστρο ένα εκατομμύριο δολάρια».

Εκανε δύο γάμους, έχει δύο γιους και τα τελευταία χρόνια λειτουργούσε τουριστικό πρακτορείο μέσω Διαδικτύου, το www.cubalinda.com, που παρείχε πλήθος τουριστικών υπηρεσιών και πληροφοριών που βοηθούσαν όσους Αμερικανούς πολίτες αναζητούσαν τρόπο να παρακάμψουν τις τυπικές απαγορεύσεις για ταξίδι στην Κούβα. Ετσι, λοιπόν, στο νοσοκομείο όπου νοσηλεύεται και ο Φιντέλ Κάστρο, τελείωσε η πολυσήμαντη ζωή τού πιο συμπαθούς προδότη της αμερικανικής ιστορίας...

kkyr@enet.gr

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 11/01/2008

Πέντε χιλιάδες στρέμματα... επιστρέφουν

Το Σ.τ.Ε ακύρωσε ΚΥΑ η οποία χαρακτήριζε χερσαία έκταση της Παμβώτιδας

Το Σ.τ.Ε. έκανε δεκτή την προσφυγή του Συλλόγου Προστασίας Περιβάλλοντος και ακύρωσε την 22943/2003 Κ.Υ.Α. περί χαρακτηρισμού της χερσαίας και λιμναίας περιοχής της Λίμνης Παμβώτιδας ως περιοχή οικοανάπτυξης.
Η συγκεκριμένη απόφαση αφορούσε έκταση προς την περιοχή του Μιτσικελίου και επί της ουσία στερούσε τη λίμνη από μια έκταση 5.000 στρεμμάτων.

Δεν ήταν όμως μόνο η μείωση της έκτασης στην Παμβώτιδα αλλά και οι κίνδυνοι που θα αντιμετώπιζε από τα μπαζώματα, τις παράνομες καταλήψεις εκτάσεων τον αποκλεισμό της από τον υδροφόρο ορίζοντα του Μιτσικελίου.
Και όλα αυτά θα μπορούσε να συμβούν κάτω από την νομότυπη κάλυψη που θα παρείχε η Κοινή Υπουργική απόφαση η οποία στόχευε στο να αξιοποιήσει μια μεγάλη έκταση (από τα περιβόητα χουντικά αναχώματα και πέρα) προς όφελος της οικονανάπτυξης.
Σε χθεσινή ανακοίνωσή του ο πρόεδρος του Συλλόγου αναφέρει ότι η 22943/2003 Κ.Υ.Α. είχε πολλές αρνητικές ρυθμίσεις σε βάρος της Λίμνης. Μείωνε την έκτασή της κατά 5.000 στρέμματα περιορίζοντάς την αυθαίρετα μέχρι τα αναχώματα. Νομιμοποιούσε εμμέσως τα μπαζώματα και τις παράνομες καταλήψεις λιμναίων εκτάσεων. Απέκλειε για πάντα την επικοινωνία της λίμνης με τις πηγές Μιτσικελίου και τους υδροβιότοπους ανοίγοντας έτσι δρόμο για οικοπεδοποίησή τους.
Επέτρεπε νέες γεωτρήσεις και ανέγερση πολυώροφων οικοδομών σε ελάχιστη απόσταση από την Λίμνη. Γενικά προέβαινε σε υποβάθμιση του εξόχως ευαίσθητου και ευπαθούς οικοσυστήματος της Λίμνης και της γύρω περιοχής της, σε πλήρη αντίθεση με τις διατάξεις του άρθρου 24 του Συντάγματος.
«… Μετά την απόφαση του Σ.τ.Ε. ελπίζουμε ότι η Παμβώτιδα θα έχει καλύτερη τύχη με Προεδρικό διάταγμα και θα τυγχάνει ουσιαστικής προστασίας με χαρακτηρισμό της σε «περιοχή προστασίας της φύσης» όπως προβλέπεται από τον Νόμο 1650/1986.
Η Παμβώτιδα με τις παραδόσεις, τους θρύλους και την φυσική της ομορφιά αποτελεί πόλο έλξης χιλιάδων τουριστών, δίνει ζωή στα Ιωάννινα και στηρίζει οικονομικά χιλιάδες οικογένειες της περιοχής.
Έχουμε λοιπόν χρέος όλοι μας και κυρίως οι Διοικούντες αυτού του τόπου να την σεβόμαστε και να την προστατεύουμε, διότι είναι το καμάρι όλων μας και αποτελεί τον σημαντικότερο οικονομικό παράγοντα τον Ιωαννίνων», καταλήγει ο πρόεδρος του Συλλόγου κ. Σωτηριάδης.

www.neoiagones.gr

Ζώντας τον εφιάλτη της νέας τάξης πραγμάτων

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ, πριν από έξι χρόνια στην Κούβα, η εκεί αμερικανική βάση γινόταν η «σημαία» του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας» που κήρυξε ο Μπους, το κολαστήριο καταπάτησης κάθε έννοιας δημοκρατίας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων

ου ΘΟΔΩΡΗ Γ.ΚΑΝΕΛΛΟΥ

Από αυτή την είσοδο πέρασαν περίπου 800 κρατούμενοι, στους περισσότερους από τους οποίους δεν απαγγέλθηκαν ποτέ κατηγορίες ή δεν πέρασαν από δίκες. Ανάμεσά τους, τουλάχιστον 4 ανήλικοι... (Φωτ. Ass. Press)

«Πάρτε το αίμα μου. Πάρτε το σάβανό μου και τα λείψανά μου... Στείλτε τα στον κόσμο, στους δικαστές, στους ανθρώπους με συνείδηση...»

Τζουμά αλ Ντοσάρι

Στίχοι απελπισίας, γραμμένοι από κρατούμενους σε χάρτινα φλιτζάνια, πέταξαν μαζί με λείψανα ελπίδας και έφτασαν μακριά από το κολαστήριο του Γκουαντάναμο. Το έμβλημα της αντιτρομοκρατικής πολιτικής των ΗΠΑ σείεται συθέμελα από λίγες λέξεις που πετάνε πάνω από συρματοπλέγματα. Και οι ελπίδες όλων είναι ότι το κολαστήριο θα κλείσει.

Εξι χρόνια μετά την ίδρυσή του, το στρατόπεδο κρατουμένων, στη στρατιωτική βάση των ΗΠΑ, στο Γκουαντάναμο, έχει ριζώσει στη συνείδηση όλου του κόσμου (και μάλλον σε πολλών Αμερικανών), ως φοβερό μπούμερανγκ στην πολιτική Μπους για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας. Γιατί έδειξε με τον πιο τρανό τρόπο πόσο βαθιά αντιδημοκρατική μπορεί να γίνει μια χώρα που επαίρεται ότι είναι η χώρα της ελευθερίας και της δημοκρατίας. Το τέχνασμα ήταν απλό. Το 2002 δημιουργήθηκαν ειδικές στρατιωτικές φυλακές στη βάση του Γκουαντάναμο, η οποία δεν μπορεί να θεωρηθεί αμερικανικό έδαφος, άρα δεν ισχύει εκεί η αμερικανική δικονομία. Κατά συνέπεια οι κρατούμενοι παραμένουν απροστάτευτοι, ουσιαστικά χωρίς δικαιώματα. Σε στρατιωτική βάση, όπου δεν πλησιάζουν πολίτες, πολύ περισσότερο ΜΜΕ.

Καλύτερες συνθήκες για ανάκριση δεν μπορούσαν να υπάρξουν. Ανθρωποι απλώς εξαφανίζονταν. Κανείς δεν ήξερε τίποτα, κανείς δεν μπορούσε να ελέγξει το παραμικρό σε μια στρατιωτική βάση. Οποιος έμπαινε, απλώς έμενε εκεί. Οι μέθοδοι ανάκρισης ήταν άγνωστες. Φυσικά το κακό δεν θα αργούσε να γίνει. Τα απίστευτα βασανιστήρια οδήγησαν σε αυτοκτονίες και δεκάδες απόπειρες αυτοκτονιών. Ολοι πια άρχισαν να ρωτάνε.

Η κυβέρνηση Μπους αναγκάστηκε να ομολογήσει ότι οι άνθρωποι κρατούνταν στο Γκουαντάναμο προφυλακισμένοι επ' αόριστον. Οτι δεν προβλεπόταν να συναντούν δικηγόρους, αλλά ούτε και τους χρειάζονταν, γιατί δεν τους είχαν απαγγελθεί κατηγορίες. Οτι δεν ετίθετο θέμα, κατά συνέπεια, δίκης. Χειρότερα και από Μεσαίωνα, στην αυγή του 21ου αιώνα. Η αμερικανική δημοκρατία είχε εκτεθεί. Ο πολιτικός σάλος (έφτασε να αγγίξει και να ρίξει στο τέλος τον υπουργό Αμυνας Ντόναλντ Ράμσφελντ) ήταν αβάσταχτος. Πρώτη γραμμή άμυνας για την αμερικανική κυβέρνηση ήταν να υποστηρίξει ότι επρόκειτο όχι για αιχμαλώτους πολέμου (οπότε έπρεπε να εφαρμοστούν οι συνθήκες της Γενεύης), αλλά για «παράνομους εχθρικούς πολεμιστές» που εμπίπτουν στις αρμοδιότητες εκτάκτων στρατοδικείων.

Δικαστικός κλεφτοπόλεμος

Από τότε έχει αρχίσει ένας κλεφτοπόλεμος, ανάμεσα σε Κογκρέσο, κυβέρνηση και Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ, οι αποφάσεις των οποίων για το ποια δικαιώματα έχουν οι κρατούμενοι απλώς ανατρέπουν η μία την άλλη.

Η πολιτική πίεση στις κυβερνήσεις Μπους, ενισχυμένη από την αποτυχία του πολέμου στο Ιράκ και το άλλο μεγάλο σκάνδαλο στις εκεί στρατιωτικές φυλακές του Αμπού Γράιμπ, μαζί με την παγκόσμια κατακραυγή, ήταν που άνοιξαν δρόμους, και τις πύλες της φυλακής, για τους μισούς, περίπου, κρατούμενους. Αν περίμενε κανείς αποτελέσματα από τις νομικές διαδικασίες που έχουν ξεκινήσει, απλώς θα περίμενε ακόμα. Οπως κάνουν οι περίπου 300 άνθρωποι που παραμένουν κρατούμενοι, ενώ ο Διεθνής Ερυθρός Σταυρός και η Διεθνής Ομοσπονδία Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων καταγγέλλουν βασανιστήρια και δεκάδες άλλες παραβιάσεις των ανθρωπίνων και των νομικών δικαιωμάτων, όπως το δικαίωμα σε συνήγορο, σε δίκη, ακόμα και σε δικαστήριο.

Κάποτε θα κλείσει...

Αλλά το έμβλημα έχει πια κλονιστεί. Το παραδέχονται δημοσίως πολλοί υπουργοί, πρώην υπουργοί και ανώτατα στελέχη της κυβέρνησης Μπους. Ηταν ακόμα μια λάθος πολιτική τους, που όμως δημιούργησε νέες προκλήσεις για το Διεθνές Δίκαιο, το οποίο οφείλει να προσαρμοστεί στις νέες πραγματικότητες, όπως το ενδεχόμενο άλλες χώρες να στήσουν δικά τους Γκουαντάναμο, ακόμα και σε πλοία σε διεθνή ύδατα. Δεν έχουν καμία σημασία οι δηλώσεις μεταμέλειας των Αμερικανών ούτε και ο συχνά προσχηματικός διάλογος για το μέλλον των φυλακών στο Γκουαντάναμο. Κάποτε θα κλείσουν. Οι στίχοι όμως θα μείνουν:

«Αλήθεια ξαναβγαίνει το χορτάρι μετά τη βροχή; Αλήθεια θα ξαναβγούν λουλούδια την άνοιξη; Αλήθεια θα ξαναπάνε τα πουλιά στα σπίτια τους;... Αλήθεια... Ταξιδεύω στα όνειρά μου...»

Οσάμα Αμπού Καντίρ.

---

Η «μαύρη τρύπα» των ανθρωπίνων δικαιωμάτων

Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΣΩΤΗΡΧΟΥ

Την έκταση της ανομίας για το Γκουαντάναμο, που έχει χαρακτηριστεί «μαύρη τρύπα για τα ανθρώπινα δικαιώματα», δίνουν τα στοιχεία που ακολουθούν.

Εξι χρόνια από τη μεταφορά των πρώτων κρατουμένων εκεί, μόνον ένας έχει καταδικαστεί από τη στρατιωτική επιτροπή, τον περασμένο Μάρτιο: για προμήθεια υλικής βοήθειας σε τρομοκράτες, έπειτα από ένα προδικαστικό σύμφωνο που εξασφάλιζε την απελευθέρωσή του ύστερα από πέντε χρόνια και την επιστροφή του στην πατρίδα του, την Αυστραλία, για να εκτίσει το υπόλοιπο της εννιάμηνης ποινής.

Πόσο απελπιστική είναι η κατάσταση που βιώνουν οι κρατούμενοι; Τουλάχιστον τέσσερις έχουν αυτοκτονήσει, ενώ οι απόπειρες είναι πολλαπλάσιες. Μόνο το 2003, σύμφωνα με την αναφορά των ειδικών του ΟΗΕ, καταγράφηκαν 350 πράξεις αυτοτραυματισμού, ατομικές και μαζικές απόπειρες αυτοκτονίας και εκτεταμένες και παρατεταμένες απεργίες πείνας.

Περίπου 800 κρατούμενοι έχουν οδηγηθεί εκεί συνολικά. Μέχρι τον Νοέμβριο του 2007 υπήρχαν 300 κρατούμενοι 30 εθνικοτήτων, χωρίς να τους έχει απαγγελθεί κατηγορία ή να έχουν περάσει από δίκη. Οι 100 ήταν από την Υεμένη. Σχεδόν το ένα τέταρτο των κρατουμένων είχαν κριθεί κατάλληλοι για να απελευθερωθούν ή να μεταφερθούν από τις αρχές των ΗΠΑ.

Επίσης μέχρι τον Νοέμβριο:

**Τρεις είχαν κατηγορηθεί και θα περνούσαν από τη στρατιωτική επιτροπή.

**Σχεδόν 470 κρατούμενοι έφυγαν ελεύθεροι από το Γκουαντάναμο προς άλλες χώρες, όπως: Αλβανία, Αφγανιστάν, Αυστραλία, Μπαχρέιν, Μπανγκλαντές, Βέλγιο, Δανία, Αιγύπτος, Γαλλία, Ιράν, Ιράκ, Ιορδανία, Κουβέιτ, Λιβύη, Μαλδίβες, Μαυριτανία, Μαρόκο, Πακιστάν, Ρωσία, Σαουδική Αραβία, Ισπανία, Σουδάν, Σουηδία, Τατζικιστάν, Τουρκία, Ουγκάντα, Ην. Βασίλειο, Υεμένη.

**Το 80% των κρατουμένων πιστεύεται ότι βρίσκονται σε απομόνωση στο Καμπ 6, όπου κρατούνται για 22 ώρες τη μέρα χωρίς παράθυρα.

**Τουλάχιστον 4 ήταν ανήλικοι όταν συνελήφθησαν.

**Αρκετοί είχαν προφυλακιστεί σε περισσότερες από δέκα χώρες προτού μεταφερθούν στο Γκουαντάναμο χωρίς καμία δικαστική διαδικασία. Αγνωστος είναι ο αριθμός όσων κρατήθηκαν μυστικά από τη CIA, ενώ 14 κρατούμενοι που μεταφέρθηκαν εκεί τον Σεπτέμβριο του 2006 είχαν κρατηθεί μυστικά από τη CIA για τεσσεράμισι χρόνια.

**Μελέτη για περίπου 500 κρατουμένους συμπέρανε ότι μόνο το 5% είχαν συλληφθεί από δυνάμεις των ΗΠΑ: το 86% είχαν συλληφθεί από πακιστανικές ή αφγανικές δυνάμεις της Βόρειας Συμμαχίας και παραδόθηκαν στους Αμερικανούς συχνά για την αμοιβή των χιλιάδων δολαρίων.

Επιπλέον, σύμφωνα με τη Διεθνή Αμνηστία, που δημοσιοποιεί αυτά τα στοιχεία με στόχο το κλείσιμο όλων των παράνομων κέντρων κράτησης, εκατοντάδες άνθρωποι παρέμεναν κρατούμενοι χωρίς κατηγορία, δίκη ή δικαστικές εγγυήσεις για την κράτησή τους στην αεροπορική βάση των ΗΠΑ στο Μπαγκράμ του Αφγανιστάν.

---

Στον «Δρόμο για το Γκουαντάναμο»

Του ΝΙΚΟΥ ΚΑΤΖΗΛΑΚΗ

Συζητώντας με τους Ασίφ Ικμπάλ και Ρουχάλ Αχμεντ, πρώην κρατουμένους στο Cαmp Χ Ray, εισπράττεις συνεχείς εναλλαγές σκέψεων και συναισθημάτων. Η οργή μεταλλάσσεται σε λογική, η αντίφαση σε ωριμότητα, το ακατέργαστο της σκέψης σε ανάλυση των διεθνών πολιτικών και των ριζών του εξτρεμισμού, δημιουργώντας έτσι μια σαφή εικόνα των συνεπειών της επαφής με το άγριο πρόσωπο της ανθρώπινης φύσης, προερχόμενο από δύο θεωρητικά αντιμαχόμενες πλευρές, στο σώμα και τη σκέψη ενός νεαρού ανθρώπου.

Οι τρεις φίλοι που βρέθηκαν αναίτια στη φρίκη του Γκουαντάναμο. Από αριστερά, οι Σαφίκ Ρασούλ, Ρουχάλ Αχμεντ και Ασίφ Ικμπάλ (φωτ. Ass. Press)

Οι δυο τους, μαζί με τον Σαφίκ Ρασούλ, αποτελούν το «τρίγωνο του Τίπτον», την παρέα των τριών Βρετανών πακιστανικής καταγωγής από μια κωμόπολη της κεντρικής Αγγλίας, που έγιναν γνωστοί ως οι φίλοι που βρέθηκαν «στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή» και των οποίων οι εμπειρίες στο Αφγανιστάν -όπου συνελήφθησαν- και στο Camp Χ Ray μετουσιώθηκαν στην ταινία «Ο δρόμος για το Γκουαντάναμο». Μίλησαν στην «Ε» για τις εμπειρίες τους, τα συχνά αντιφατικά πιστεύω τους, τη ζωή μετά την περιπέτειά τους, αλλά και τη συμμετοχή του Ρουχάλ Αχμεντ σε μια τηλεοπτική εκπομπή το περασμένο καλοκαίρι, στην οποία φέρεται να παραδέχτηκε ότι εκπαιδεύτηκε σε στρατόπεδο των Ταλιμπάν, αναιρώντας μέρος της ιστορίας τους.

ΡΟΥΧΑΛ ΑΧΜΕΝΤ

«Ακόμα με κοιτούν παράξενα...»

«Σε μια τηλεοπτική εκπομπή έκαναν συρραφή των λόγων μου και άλλαξαν το νόημά τους. Η ερώτηση ήταν "έχεις εκπαιδευτεί ποτέ σε χειρισμό όπλων σε στρατόπεδο Ταλιμπάν;". Απάντησα "όχι". Στη συνέχεια με ρώτησαν "έχεις πιάσει ποτέ όπλο σε στρατόπεδο των Ταλιμπάν;" Και απάντησα "ναι". Είναι δύο διαφορετικά πράγματα. Είναι άλλο να έχεις πιάσει απλώς ένα όπλο και άλλο να έχεις εκπαιδευτεί για τρομοκρατικές πράξεις.

Υπάρχει ένα κενό τριών χρόνων στο βιογραφικό μου. Οταν μιλάω στους εργοδότες για το Γκουαντάναμο, με κοιτούν παράξενα και οι συνεντεύξεις πρόσληψης εξελίσσονται συνήθως σε συνεντεύξεις Τύπου. Αν και δεν το λένε ανοιχτά, αισθάνομαι ότι είναι προκατειλημμένοι.

Η βία δεν είναι μέρος της θρησκείας μου, δεν συμφωνώ με συγκεκριμένες πράξεις. Αλλά αν αποδεχτούμε ότι κάποιοι μουσουλμάνοι είναι παρανοϊκά βίαιοι, πρέπει να δεχτούμε ότι οι ΗΠΑ και κάποιες ευρωπαϊκές χώρες διαπράττουν ακριβώς τα ίδια εγκλήματα στο όνομα της Δημοκρατίας.

Διαφωνώ κάθετα με τη βομβιστική επίθεση της 7/7 στο Λονδίνο. Εκανε τα πράγματα πολύ πιο δύσκολα για τους μουσουλμάνους. Η βρετανική κυβέρνηση, όμως, δεν έπρεπε να λάβει τόσο σκληρά μέτρα. Δεν συμμετείχαν όλοι οι μουσουλμάνοι σε αυτή την ενέργεια, αλλά συγκεκριμένα άτομα, τα οποία σκοτώθηκαν στις επιθέσεις αυτοκτονίας. Ο εξτρεμισμός τρέφεται από την κυβερνητική στοχοποίηση των μουσουλμάνων.

Πριν από την 11η Σεπτεμβρίου προτιμούσα να ζω στη Δύση. Σήμερα οι μουσουλμάνοι εδώ έχουν στοχοποιηθεί, κακοποιούνται και συλλαμβάνονται επ' αόριστον χωρίς να κατηγορούνται. Ζούμε εδώ εκ γενετής, δεύτερη και τρίτη γενιά μεταναστών, αλλά είμαστε ακόμα πολίτες τρίτης κατηγορίας, αν και έχουμε ενσωματωθεί στη βρετανική κοινωνία όσο λίγες κοινότητες. Οι Πολωνοί, που ήρθαν πρόσφατα, έγιναν πιο αποδεκτοί σε τέσσερα χρόνια από έναν μουσουλμάνο που έχει γεννηθεί εδώ. Γιατί αυτό; Διότι είναι λευκοί. Οπότε, δεν είναι τόσο το τι κάνει ένας μουσουλμάνος για να ενσωματωθεί στην κονωνία όσο το να αποδεχτούν οι λευκοί ότι είμαστε ήδη μέρος αυτής. Δεν είναι δυνατόν να πληρώνουν όλοι για τα 7 άτομα που αιματοκύλησαν το Λονδίνο. Οπότε, νιώθω ανασφαλής στην ίδια μου τη χώρα. Θα προτιμούσα να ζω κάπου που θα ένιωθα πιο ασφαλής, όπως υπό τους Ταλιμπάν. Το διάστημα που έμεινα εκεί δεν είδα αδικία, όπως αρέσκονται να υποστηρίζουν για το αντίθετο τα δυτικά ΜΜΕ».

ΑΣΙΦ ΙΚΜΠΑΛ

«Δεν θα κλείσει το Γκουαντάναμο»

«Δεν πιστεύω ότι η ιστορία μας βοηθάει ιδιαίτερα στο να κλείσει το Γκουαντάναμο. Η ταινία ήταν απλώς μια ταινία. Δεν αλλάζει τίποτα. Είδαμε το τι έγινε στο Αμπού Γράιμπ και την επέκταση της φυλακής Μπαγκράμ στο Αφγανιστάν. Τι αλλάξαμε; Υπάρχει η περίπτωση ενός κρατουμένου στο Γκουαντάναμο που έμεινε στη φυλακή για 5,5 χρόνια παρότι ακόμη και η ΜΙ5 παραδεχόταν ότι είναι τελείως αθώος. Εμείς ήμασταν στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή, αλλά κάποιοι άλλοι έχουν ακόμη πιο τρομακτικές ιστορίες να διηγηθούν.

Ο,τι έγινε έγινε, δεν μπορώ να αλλάξω κάτι, δεν μπορώ να κοιτάζω πίσω. Αν σκέφτεσαι το τι θα άλλαζες θα πάθεις κατάθλιψη. Η καλύτερη επιλογή είναι να κοιτάς μπροστά.

Ο Γκάντι είναι ένα θετικό παράδειγμα. Η βία, όμως, είναι στην ανθρώπινη φύση. Αν την ασκείς για τους σωστούς σκοπούς, υπεραμυνόμενος τη χώρα σου για παράδειγμα, είναι θεμιτή.

Δεν είναι αλήθεια ότι στη δημοκρατία μπορείς να αλλάξεις τους ηγέτες σου. Ο ΟΗΕ και πολλές χώρες έχουν πει ότι το Camp Χ Ray είναι παράνομο. Γιατί δεν έχει κλείσει; Εάν δημοκρατία σημαίνει υπακοή στη βούληση του λαού, τότε γιατί ο βρετανικός στρατός δεν αποσύρεται από το Ιράκ; Ενα εκατομμύριο άνθρωποι συμμετείχαν στη μεγαλύτερη διαδήλωση στη βρετανική Ιστορία για να μη γίνει πόλεμος στο Ιράκ. Αλλά έγινε. Ο λαός διαφέρει από την πολιτική ελίτ. Οι επιθυμίες των λαών δεν γίνονται πράξη από τις ηγεσίες. Κοιτάξτε στο Ιράκ, στο Πακιστάν, στην Παλαιστίνη, όπου η Χαμάς εκλέχθηκε από τον λαό και δεν αναγνωρίστηκε. Τι είναι η δημοκρατία; Η Δύση δεν θέλει δημοκρατικά καθεστώτα στις μουσουλμανικές χώρες».

---

Η ΔΙΕΘΝΗΣ ΑΜΝΗΣΤΙΑ εγκαινιάζει εκστρατεία για να κλείσουν το Γκουαντάναμο κι άλλα μυστικά κολαστήρια

«Χτυπήστε με δικαιοσύνη»

Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΣΩΤΗΡΧΟΥ

Καμία άλλη λέξη δεν είναι πιο δηλητηριώδης για τη φήμη των ΗΠΑ από το Γκουαντάναμο. Το έχουν παραδεχτεί δεκάδες προσωπικότητες: από τον πρώην πρόεδρο των ΗΠΑ Τζίμι Κάρτερ, μέχρι τον πρώην υπουργό της κυβέρνησης Μπους, Κόλιν Πάουελ, μέλη του Κογκρέσου, Ευρωπαίοι ηγέτες και θρησκευτικοί αρχηγοί έχουν απαιτήσει να κλείσει το σύμβολο της ανομίας.

Ωστόσο, ενώ συμπληρώνονται έξι χρόνια στις 11 Ιανουαρίου από τότε που μεταφέρθηκαν στην αμερικανική στρατιωτική βάση στην Κούβα οι πρώτοι κρατούμενοι του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας» από το Αφγανιστάν, το Γκουαντάναμο, αυτή η ντροπή για τον προηγμένο νομικά κόσμο, φαίνεται να έχει επεκταθεί στους δεκάδες μυστικούς «μαύρους τόπους» παράνομης κράτησης και ανάκρισης υπόπτων, πέρα από την επικράτεια των ΗΠΑ.

Με το σύνθημα «Χτυπήστε την τρομοκρατία με δικαιοσύνη», η Διεθνής Αμνηστία εγκαινιάζει τη νέα της εκστρατεία, που επιδιώκει ακριβώς αυτό: να τερματιστούν οι παράνομες κρατήσεις και να κλείσει όχι μόνο το Γκουαντάναμο, αλλά όλοι οι «μαύροι τόποι» μυστικών κρατήσεων, να απελευθερωθούν όλοι όσοι έχουν συλληφθεί παράνομα στο όνομα του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας», να αποζημιωθούν ή να τους απαγγελθούν κατηγορίες και να οδηγηθούν στη Δικαιοσύνη, σε ένα δικαστήριο που θα ακολουθεί τα διεθνή πρότυπα της δίκαιης δίκης.

Πάνω από 1.000 υπογραφές

Ηδη η οργάνωση έχει συγκεντρώσει περισσότερες από 1.000 υπογραφές από μέλη κοινοβουλίων σε ολόκληρο τον κόσμο, σε μια διακήρυξη στην οποία δηλώνουν την αντίθεσή τους στις παράνομες κρατήσεις και στο Γκουαντάναμο, προκειμένου να αυξήσει την πίεσή της στην αμερικανική κυβέρνηση. Τη διακήρυξη είχαν υπογράψει μέχρι τις αρχές του χρόνου και 26 Ελληνες βουλευτές (1 από τη Ν.Δ., 19 από το ΠΑΣΟΚ, 5 από τον ΣΥΝ και ένας από το ΛΑΟΣ).

Ταυτόχρονα, εκφράζει την ανησυχία της για τους κινδύνους που αντιμετωπίζουν οι πρώην κρατούμενοι στο Γκουαντάναμο, αφού έχουν στιγματιστεί ως «τρομοκράτες» και η ελευθερία τους απειλείται ακόμα και στην πατρίδα τους· αρκετοί έχουν συλληφθεί ή κακοποιηθεί μετά την απελευθέρωσή τους, καθώς η υποψία δεν τους έχει εγκαταλείψει, κι ας μην κατηγορήθηκαν ποτέ για κάτι συγκεκριμένο. Αλλοι υποφέρουν από ψυχολογικά προβλήματα λόγω της μακροχρόνιας κράτησής τους σε σκληρές συνθήκες, ενώ μερικοί βρέθηκαν βυθισμένοι στην απόλυτη ένδεια, καθώς με την άδικη κράτησή τους έχασαν τις επιχειρήσεις και τις δουλειές τους.

---

ΔΣΑ: Κλείστε το στρατόπεδο συγκέντρωσης

Να κλείσει κάθε στρατόπεδο συγκέντρωσης και κυρίως το διεθνές σύμβολο της αυθαιρεσία το Γκουαντάναμο ζητούν ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών, η Ελληνική Ενωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και του Πολίτη, το ελληνικό τμήμα της Διεθνούς Αμνηστίας και το Ιατρικό Κέντρο Αποκατάστασης Θυμάτων Βασανιστηρίων, με αφορμή τη συμπλήρωση 6 χρόνων από την ημέρα της πρώτης άφιξης κρατουμένων στο Γκουαντάναμο.

Οπως αναφέρουν, ενώνουν τη φωνή τους με αυτή των οργανώσεων της παγκόσμιας κοινωνίας των πολιτών στην έκκληση να καταργηθεί κάθε δυνατότητα επ' αόριστον ανέλεγκτης κράτησης. Περισσότεροι από 300 άνθρωποι παραμένουν ακόμη παγιδευμένοι στο αμερικανικό στρατόπεδο και παρά τις συνεχείς εκκλήσεις όλων των φορέων προστασίας δικαιωμάτων και την πρόσφατη έκθεση του ΟΗΕ, η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών εξακολουθεί να διατηρεί αυτή τη «μαύρη τρύπα» για τα ανθρώπινα δικαιώματα και το διεθνές δίκαιο. Η πρακτική αυτή, σημειώνουν, έχει αντίκτυπο σε όλο τον κόσμο, καθώς συνιστά ένα αποτρόπαιο προηγούμενο για ένα μεγάλο αριθμό κρατών που ενθαρρύνονται έτσι να νομιμοποιήσουν τη διάβρωση των ανθρώπινων, ατομικών και πολιτικών δικαιωμάτων στο όνομα του αγώνα εναντίον της τρομοκρατίας.

---

3 ερωτήσεις σε 4 βουλευτές

1. Εχει όντως εκπληρώσει τους διακηρυγμένους στόχους του για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας το κολαστήριο του Γκουαντάναμο;

2. Διεθνείς πράξεις ακτιβισμού, συμπεριλαμβανομένης της συλλογής υπογραφών από βουλευτές όλου του κόσμου μεταξύ των οποίων και εσείς, μπορούν όντως να συντελέσουν στο κλείσιμο αυτού του συγκεκριμένου στρατοπέδου κράτησης;

3. Πιστεύετε ότι η νέα αμερικανική κυβέρνηση που θα προκύψει από τις επόμενες εκλογές θα αναθεωρήσει τα σχέδιά της για την ύπαρξη και λειτουργία του Γκουαντάναμο;

ΜΑΡΙΑ ΔΑΜΑΝΑΚΗ (ΠΑΣΟΚ):

Η ντροπή του 21ου αιώνα

1. Το Γκουαντάναμο δεν θα έπρεπε να υπάρχει. Οι διακηρυγμένοι στόχοι του αποτελούν ούτως ή άλλως ντροπή για τον 21ο αιώνα. Η απάντηση στην τρομοκρατία δεν μπορεί να είναι η προσβολή των στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αλλά η υπεράσπιση και η διεύρυνσή τους.

2. Η διεθνής κινητοποίηση και όλες οι μορφές που μπορεί να προσλάβει ο ακτιβισμός είναι τα πιο αποτελεσματικά όπλα που διαθέτει ο δημοκρατικός πολιτισμός απέναντι στη βαρβαρότητα.

3. Το ποια κυβέρνηση θα προκύψει στις επόμενες εκλογές στις ΗΠΑ δεν είναι δευτερεύον ζήτημα αλλά πολύ σημαντική παράμετρος. Ελπίζω και εύχομαι πως οι Αμερικανοί πολίτες αυτή τη φορά, με τις εμπειρίες τους από τη διοίκηση Μπους, θα ανοίξουν το δρόμο των δημοκρατικών αλλαγών.

ΘΟΔΩΡΗΣ ΔΡΙΤΣΑΣ (ΣΥΡΙΖΑ):

Στην κοινωνία των ΗΠΑ

1. Περισσότεροι εφιαλτικοί ίσως είναι οι... μη διακηρυγμένοι στόχοι.

Αν σε αυτούς συμπεριλάβουμε την παγκόσμια ευαισθησία για την ειρήνη, την ελευθερία, τη δικαιοσύνη... τότε ευτυχώς όχι, οι «στόχοι» των ΗΠΑ δεν έχουν εκπληρωθεί.

2. Κάθε κίνηση που γίνεται είναι χρήσιμη, γιατί ευαισθητοποιεί και διαμορφώνει τη διεθνή κοινή γνώμη που έχει σαφώς μεταστραφεί τα τελευταία χρόνια. Το αν αυτή η μεταστροφή θα επηρεάσει την αμερικανική κοινωνία, ώστε να διεκδικήσει με μαχητικό τρόπο να κλείσει αυτό το στρατόπεδο συγκέντρωσης, το ελπίζω, το εύχομαι, το περιμένω.

3. Η εξουσία του Μπους δεν είναι προσωπική. Οι επιλογές τύπου Γκουαντάναμο εκπορεύονται από σκληρούς μηχανισμούς εξουσίας, με επιρροή και ερείσματα τόσο στους Δημοκρατικούς όσο και στους Ρεπουμπλικάνους. Ο κρίσιμος παράγων για την αναθεώρηση των κυβερνητικών σχεδίων είναι η αμερικανική κοινωνία.

ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΚΟΡΟΒΕΣΗΣ (ΣΥΡΙΖΑ):

Προϊόν της Pax Americana

1. Το Γκουαντάναμο είναι μία τρομοκρατική οργάνωση, απείρως πιο επικίνδυνη από την Αλ Κάιντα. Γιατί η Αλ Κάιντα είναι προϊόν ενός ταπεινωμένου πολιτισμού, αυτού του Ισλάμ, ενώ το Γκουαντάναμο είναι προϊόν του κυρίαρχου πολιτισμού της Pax Americana. Αυτό δεν σημαίνει πως η Αλ Κάιντα είναι εκπρόσωπος του Ισλάμ. Είναι ο καθρέφτης της τρομοκρατίας των ΗΠΑ και το απαραίτητο άλλοθί της.

2. Ο ακτιβισμός είναι το μόνο ασφαλές αντίδοτο στην όποια κρατική ή διεθνή αυθαιρεσία. Και στην ουσία είναι ο μόνος τρόπος για να ασκηθεί η δημοκρατία από τα κάτω, όταν κόμματα και οργανώσεις που τα θεωρούσαμε δημοκρατικά συμμετέχουν στο έγκλημα.

3. Οι Δημοκρατικοί και οι Ρεπουμπλικάνοι είναι όπως το ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ. Η διαφορά τους έγκειται στο ποιος θα είναι αποτεσματικότερος στην καταστροφή. Γιατί, όπως λέει η Νόαμι Κλέιν στο τελευταίο της βιβλίο, αυτή η μορφή ανάπτυξης (παγκοσμιοποίηση-νεοφιλελευθερισμός) έχει την καταστροφή ως δομικό της στοιχείο».

ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΡΥΣΟΧΟΪΔΗΣ (ΠΑΣΟΚ):

Ηττα της δημοκρατίας

1. Η λειτουργία του Γκουαντάναμο είναι μια πληγή, μια ήττα της δημοκρατίας. Οπως δεν μπορούν να είναι αποδεκτός ο πόλεμος, η γενοκτονία, η τρομοκρατία, η περιβαλλοντική υποβάθμιση, έτσι δεν μπορούν να είναι αποδεκτές και ανάλογες εγκαταστάσεις παράνομου εγκλεισμού και απάνθρωπων συνθηκών κράτησης που συντηρούνται μάλιστα από τη χώρα που θέλει να πρεσβεύει ότι αποτελεί το φάρο της Δημοκρατίας στο σύγχρονο κόσμο. Δεν πολεμάς τους τρομοκράτες εφαρμόζοντας μεθόδους και τακτικές που ο πολιτισμένος κόσμος έχει αφήσει προ πολλού πίσω του. Αντιθέτως έτσι οπλίζεις το χέρι τους.

2. Η εκστρατεία της Διεθνούς Αμνηστίας αφυπνίζει και μπορεί να συμβάλει ουσιαστικά στην αποκατάσταση της τραυματισμένης εικόνας της Δύσης στον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας.

3. Ελπίζω οι ΗΠΑ και ιδιαίτερα οι νέοι υποψήφιοι για το προεδρικό χρίσμα να λάβουν το μήνυμα και να προσαρμόσουν ανάλογα την πολιτική τους.

ΝΤΙΝΑ ΒΑΓΕΝΑ

---

Το κολαστήριο «ζωντανεύει» σήμερα στο Σύνταγμα

Και στην Αθήνα, στην πλατεία Συντάγματος, από τις 11 σήμερα το πρωί, μέλη και εθελοντές της Διεθνούς Αμνηστίας θα εξηγούν με μία παράσταση θεάτρου δρόμου πώς το πορτοκαλί χρώμα έχει ταυτιστεί με τη φρίκη του κολαστηρίου των ΗΠΑ στο Γκουαντάναμο.

Το ελληνικό γραφείο της οργάνωσης παρουσιάζει σήμερα επίσης και το αποτέλεσμα της σχετικής εκστρατείας της: Τη συλλογή πάνω από 1.100 υπογραφών από βουλευτές Κοινοβουλίων από όλο τον κόσμο, σε κείμενο-διακήρυξη της Διεθνούς Αμνηστίας, με το οποίο καλείται η κυβέρνηση των ΗΠΑ να σταματήσει τις παράνομες κρατήσεις του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας», με πρώτο βήμα το κλείσιμο του στρατοπέδου κράτησης στο Γκουαντάναμο.

Βουλευτές από χώρες όπως η Βρετανία, η Γαλλία, η Ιταλία, η Ισπανία, η Δανία, το Ισραήλ, το Μεξικό και το Μπαχρέιν ανταποκρίθηκαν. Στην Ελλάδα υπέγραψαν 26 βουλευτές: από τη Ν.Δ. η Φεβρωνία Πατριανάκου-Καραΐσκου, από το ΠΑΣΟΚ οι Νάσος Αλευράς, Γιάννης Αμοιρίδης, Μαρία Δαμανάκη, Θάλεια Δραγώνα, Απόστολος Κακλαμάνης, Γιάννης Κουτσούκος, Ηλίας Λαμπίρης, Γιάννης Μανιάτης, Αθανασία Μερεντίτη, Πάνος Μπεγλίτης, Θεόδωρος Πάγκαλος, Γιώργος Παπαδημητρίου, Γιώργος Α. Παπανδρέου, Φίλιππος Πετσάλνικος, Σοφία Σακοράφα, Παναγιώτης Σγουρίδης, Μιχάλης Τιμοσίδης, Βασίλης Τόγιας και Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, από τον ΣΥΡΙΖΑ οι Γιάννης Δραγασάκης, Θοδωρής Δρίτσας, Περικλής Κοροβέσης, Γιάννης Μπανιάς και Μιχάλης Παπαγιαννάκης και από τον ΛΑΟΣ ο Αστέριος Ροντούλης.

ΝΤΙΝΑ ΒΑΓΕΝΑ

---

Οταν η λέξη «φρίκη» χάνει το νόημά της

Της ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΤΖΑΒΑΡΑ

Ποια φυλακή που έχει δυο φορές το μέγεθος του Γκουαντάναμο εφαρμόζει τις ίδιες απαράδεκτες πρακτικές κράτησης, επιχειρεί να πατάξει την τρομοκρατία με... τρομοκρατία και αφήνει ανοιχτή την προοπτική τού επ' αόριστον εγκλεισμού; Ενα μακάβριο αίνιγμα, που βρίσκει απάντηση στο κέντρο κράτησης του Μπαγκράμ στο Αφγανιστάν.

Αθόρυβα οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν αυξήσει σημαντικά τον αριθμό των «εχθρικών μαχητών» που κρατούνται υπό καθεστώς «δικαστικής λήθης», όπως χαρακτηριστικά αναφέρει η βρετανική εφημερίδα «Independent», στη στρατιωτική βάση Μπαγκράμ του Αφγανιστάν.

Πρόκειται για μια φυλακή που έχει πλέον διπλάσιο μέγεθος από τη φυλακή του Γκουαντάναμο και η οποία, αν και δεν έχει τραβήξει ιδιαίτερα την προσοχή, έχει υιοθετήσει την ίδια λογική λειτουργίας και ακολουθεί τις ίδιες πρακτικές με εκείνες στην αμερικανική ναυτική βάση στην Κούβα.

Καταγγελίες έχουν επανειλημμένα διατυπωθεί για κράτηση υπόπτων στους οποίους απαγορεύτηκε οποιαδήποτε επικοινωνία με δικηγόρο ή με δικά τους πρόσωπα για εβδομάδες ή και μήνες, για έλλειψη κάθε είδους πρόσβασης σε οποιοδήποτε σύστημα ένδικων μέσων, καθώς και για κακομεταχείριση κρατουμένων, που πολλοί ακτιβιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων χαρακτηρίζουν βασανιστήρια.

Η εφημερίδα «New York Times», που απέκτησε πρόσβαση σε εμπιστευτικά έγγραφα σχετικά με τη λειτουργία της φυλακής του Μπαγκράμ, ανέφερε ότι στη στρατιωτική βάση βόρεια της Καμπούλ κρατούνται σήμερα 630 άτομα, αριθμός σαφώς μεγαλύτερος από τους 275 κρατουμένους στο Γκουαντάναμο, που «ξαλαφρώνει» με ταχύτατους ρυθμούς.

Επιπλέον, αν και οι συνθήκες έχουν σε γενικές γραμμές βελτιωθεί στο Μπαγκράμ μετά το Δεκέμβριο του 2002, όταν Αμερικανοί αξιωματούχοι παραδέχθηκαν ότι φύλακες χτύπησαν μέχρι θανάτου δύο Αφγανούς κρατουμένους, τα κελιά της απομόνωσης στο συγκεκριμένο κέντρο κράτησης διατηρούν μια φρικιαστική παράδοση, όπως καταγγέλλει διαρκώς η Διεθνής Επιτροπή του Ερυθρού Σταυρού.

«Τα προβλήματα στο Μπαγκράμ δεν έχουν ξεπεραστεί, απλώς η κυβέρνηση τα έχει καταφέρει καλύτερα στη συγκάλυψή τους», καταγγέλλει η Τίνα Φόστερ, που έχει καταθέσει πολλές αγωγές από πλευράς κρατουμένων.

Οι πρώτοι 12 κρατούμενοι του Μπαγκράμ μεταφέρθηκαν στις νέες εγκαταστάσεις του Πουλ-ι-Τσαρκί, τον Απρίλιο του 2006, και μέσα στους επόμενους εννιά μήνες ανέβηκαν τους 157, συμπεριλαμβανομένων των 32 κρατουμένων που έφθασαν εκεί από το Γκουαντάναμο. Παρά τις αρχικές επιφυλάξεις των Αμερικανών για το κατά πόσο οι Αφγανοί θα ήταν αποτελεσματικοί στη διασφάλιση της λειτουργίας μιας τέτοιας φυλακής, φαίνεται τώρα ότι κάποιοι από τους κρατούμενους θα παραμείνουν στο Μπαγκράμ... (κλασικά) «επ' αόριστον».

www.enet.gr

Τους υπόσχονται το όνειρο, ζουν τον εφιάλτη

Μνήμες από την μαζική είσοδο χιλιάδων Αλβανών τη δεκαετία του ’90 με το άνοιγμα των συνόρων και τις άθλιες συνθήκες παραμονής τους στη χώρα μας, που εκλιπαρούσαν για ένα κομμάτι ψωμί, για οποιαδήποτε εργασία και για ένα στεγνό, ανθρώπινο, κατάλυμα, ξύπνησαν οι εικόνες των χιλιάδων λαθρομεταναστών που έχουν κατακλύσει τις τελευταίες ημέρες την Άρτα.

3000 Ρουμάνοι, Αφγανοί, Πακιστανοί και Ιρακινοί διαβιούν σε άθλιες συνθήκες στην Άρτα
αναζητώντας ένα μεροκάματο και μια καλύτερη ζωή
Τους υπόσχονται το όνειρο, ζουν τον εφιάλτη


Μνήμες από την μαζική είσοδο χιλιάδων Αλβανών τη δεκαετία του ’90 με το άνοιγμα των συνόρων και τις άθλιες συνθήκες παραμονής τους στη χώρα μας, που εκλιπαρούσαν για ένα κομμάτι ψωμί, για οποιαδήποτε εργασία και για ένα στεγνό, ανθρώπινο, κατάλυμα, ξύπνησαν οι εικόνες των χιλιάδων λαθρομεταναστών που έχουν κατακλύσει τις τελευταίες ημέρες την Άρτα.
Οι 3000 Ρουμάνοι, Πακιστανοί, Αφγανοί και Ιρακινοί που παραμένουν κάτω από άθλιες συνθήκες σε κεντρικά σημεία της Άρτας, όπως κάτω από τη γέφυρα, σε στάσεις λεωφορείων, ακόμη και στις πλατείες των χωριών, ζητιανεύοντας κυριολεκτικά για μερικές ώρες δουλειάς στους πορτοκαλεώνες, και μοιράζοντας μία πατάτα ανά τέσσερα άτομα, έχουν προκαλέσει την τοπική κοινωνία.
Το θέμα ανέδειξε σε χθεσινό δημοσίευμά της η εφημερίδα «Η Καθημερινή», όμως οι άθλιες συνθήκες παραμονής των λαθρομεταναστών στην περιοχή είχαν γίνει γνωστές τις ημέρες των γιορτών, όταν περίπου 120 Ρουμάνοι με τις οικογένειές τους κινδύνευσαν να καούν ζωντανοί σε ένα παλιό πτηνοτροφείο που διέμεναν, από φωτιά που ξεκίνησε η αυτοσχέδια ξυλόσομπα που χρησιμοποιούσαν για να ζεσταθούν.
Η πραγματικότητα όμως είναι ακόμη πιο σκληρή, αν αναλογιστεί κανείς τις εξαντλητικές ώρες εργασίας των λαθρομεταναστών, που στην πλειοψηφία τους είναι παράνομοι και χωρίς άδειας εργασίας, αλλά κυρίως τις άθλιες συνθήκες διαμονής τους σε πρόχειρα καταλύματα.
Η όποια συμφωνία με τους εργοδότες τους δεν περιλαμβάνει διαμονή και διατροφή και έτσι οι 3000 αλλοδαποί εργάτες κοιμούνται κυριολεκτικά όπου βρουν και χωρίς καμία μέριμνα, εκτεθειμένοι στο κρύο και τη βροχή.
Αντιμέτωποι
με την αδιαφορία
Μέχρι στιγμής δεν έχει υπάρξει καμία μέριμνα από επίσημο φορέα της περιοχής, ώστε να βρεθεί μία λύση για την ανθρώπινη διαμονή των λαθρομεταναστών και των οικογενειών τους και όχι την παραβίαση των βασικών δικαιωμάτων τους.
Η μία και μοναδική αντίδραση υπήρξε από ιερείς επτά χωριών, των Γραμμενίτσας, Ελαιούσας, Καλαμιάς, Κωστακιών, Ρόκκα, Χανόπουλου και Χαλκιάδων, που με επιστολή τους στον τοπικό τύπο ζήτησαν την άμεση ευαισθητοποίηση πολιτών και φορέων στην αντιμετώπιση του φλέγοντος αυτού ζητήματος.
Ακόμη και ο τίτλος της επιστολής τους, που είναι «Ο Χριστός φέτος γεννήθηκε στη γέφυρα», δεν είναι τυχαίος, αφού η γέφυρα της Άρτας αποτελεί σημείο συγκέντρωσης πολλών λαθρομεταναστών.
Μεταξύ άλλων σημειώνεται στην επιστολή των εφτά ιερέων: «Δεν είμαστε Χριστιανοί αν δεν γίνει ο πόνος και η ανάγκη τους δικός μας πόνος και ανάγκη, αν δεν πιέσουμε όπου μπορούμε νομικά και κοινωνικά για να σταματήσει αυτό το δαιμονικό δουλεμπόριο. Αν κάποιου δεν του αρέσει, ας βρίσει τον Χριστό που έγινε με όλους αδελφός και ταύτισε το πρόσωπό Του με όλους».

ΝΑ ΑΚΥΡΩΘΕΙ ΑΜΕΣΑ Η ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΗ ΤΟΥ ΔΑΣΟΥΣ ΤΗΣ ΟΥΡΑΝΟΥΠΟΛΗΣ ΣΤΗ ΜΟΝΗ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΟΥ

ΜΕΡΑ Θεσ/νίκης: Δελτίο Τύπου

Το ΜΕΡΑ στηρίζει τον αγώνα των κατοίκων και του Τοπικού Συμβουλίου της Ουρανούπολης του Δήμου Σταγείρων-Ακάνθου ενάντια στην παραχώρηση του κοινόχρηστου δάσους της Ουρανούπολης στη Μόνη Βατοπαιδίου. Η αποκάλυψη της συναλλαγής ανάμεσα στην κυβέρνηση και τη μονή δεν αφήνει περιθώρια μιας άλλης στάσης καθώς:

• Το δάσος παραδίνεται στα επενδυτικά σχέδια μιας καταστροφικής για ανθρώπους και περιβάλλον δήθεν αξιοποίησης.
• Οι κάτοικοι της Ουρανούπολης οδηγούνται σε προσφυγοποίηση, καθώς αποκόβονται από την υπόλοιπη χώρα.
• Η Μονή Βατοπαιδίου με τρόπο που προκαλεί, χωρίς ιερό και όσιο, εμφανίζεται ως ένας επιχειρηματίας που αδιαφορεί για τους ανθρώπους και το περιβάλλον με στόχο μόνο την κερδοφορία, αξιοποιώντας και το θρησκευτικό συναίσθημα για να λειτουργεί με ασυλία και ασυδοσία. Εξάλλου όπως καταγγέλλει το Τοπικό Συμβούλιο, υπάρχουν και άλλα συμφέροντα, επιχειρηματικά και πολιτικά, που καλύπτονται πίσω από τη μονή.

Είναι απαράδεκτο το γεγονός ότι οι «τίτλοι ιδιοκτησίας» που επικαλείται η μονή δεν είναι παρά έγγραφα της βυζαντινή περιόδου, αλλά και της οθωμανικής περιόδου, ανταμοιβή για τη στήριξη του σουλτάνου…

Η συναίνεση ΝΔ και ΠΑΣΟΚ και το πέπλο σιωπής γύρω από την προκλητική δράση των συμφερόντων σε βάρος μιας κοινωνίας, δείχνουν πως βρισκόμαστε για άλλη μια φορά απέναντι στην πολιτική που μπροστά στην κερδοφορία του κεφαλαίου δεν υπολογίζει τίποτα, όπως έδειξε το καλοκαίρι η μεγάλη καταστροφή από τις φωτιές σε Πάρνηθα και Πελοπόννησο.

Σε αυτή τη μάχη για την ίδια τους τη ζωή οι κάτοικοι της Ουρανούπολης δεν πρέπει να βρεθούν μόνοι. Η κοινωνική πλειοψηφία των εργαζόμενων και της νεολαίας μπορεί να σπάσει την απομόνωση και ανοίξει το δρόμο για τη δικαίωση των κατοίκων.

21 μήνες αγώνα για ζωή της δημοσιογράφου Αγγελικής Χατζηδημητρίου απο την Χίο

erozer2000@yahoo.gr

Αν και ο αγώνας τής Αγγελικής είναι μακρύς και δύσκολος στό τέλος θα νικήσει η δίψα της για ζωή

Στις 8/4/06 η ζωή αλλάζει δραματικά για την δημοσιογράφο και μητέρα δύο παιδιών Αγγελική Χατζηδημητρίου.
Κατά την διάρκεια ενός ρεπορτάζ στο εργοστάσιο της ΔΕΗ στο Κοντάρι της Χίου με αφορμή διακοπή ηλεκτροδότησης στο νησί,δέχεται επίθεση απο ιδιωτικό φύλακα πού προσπαθεί να την εμποδίσει να εισέλθει στον χώρο της μονάδας και μεταφέρεται στο νοσοκομείο.
Η εγκληματική αμέλεια,ανευθυνότητα αλλά και η ολιγωρία των γιατρών στον χειρισμό του γεγονότος που καθυστερημένα μετά απο 15 ολόκληρες ώρες(!) διαπιστώνουν πως η αρχική "διάγνωση" του νευρικού κλονισμού διαψεύσθηκε από την πραγματικότητα πώς επρόκειτο για ένα σοβαρό εγκεφαλικό επεισόδιο,οδήγησαν την Αγγελική σε ένα μαρτυρικό για την υγεία της οδοιπορικό 21 μήνες μέχρι σήμερα,ξεκινώντας από την εντατική του "Γιώργος Γεννηματάς" της Αθήνας μέχρι και ειδικό κέντρο της Σουηδίας στο οποίο παρέμεινε 11 μήνες και από το οποίο αναχώρησε τον περασμένο Νοέμβρη επιστρέφοντας να συνεχίσει τον αγώνα της αυτή την φορά στο σπίτι της,μετά από πολύμηνη απουσία.
Σε όλο αυτό το διάστημα η κατάσταση της Αγγελικής δυστυχώς βελτιώθηκε ελάχιστα,συνεχίζει να είναι καθηλωμένη,να βρίσκεται κάτω από την αναγκαία στήριξη της τραχειοστομίας,να έχει προβλήματα όρασης και φυσικά να μην μπορεί ακόμη να μιλήσει.
Αν και ο αγώνας της Αγγελικής είναι μακρύς και δύσκολος όπως είναι κάθε αγώνας των ανθρώπων πού στο τέλος νικούν κάθε εμπόδιο πού πρόσκαιρα τους στέρησε την χαρά της ζωής και της δημιουργίας,ξεκινάμε με την δέσμευση πώς θα είμαστε σε όλη αυτήν την διάρκεια της πορείας κοντά της προσφεροντάς της δύναμη,αλληλεγγύη ,συμπαράσταση και κάθε ηθική και υλική βοήθεια.
Ενώνουμε άλλη μια φορά την φωνή μας με εκείνη των συναγωνιστών συμπολιτών της απο την Χίο πού απαιτούν την δίωξη κάθε υπεύθυνου γιατρού για την βλάβη πού υπέστη αλλά και του ιδιωτικού φύλακα και της τοπικής διεύθυνσης της ΔΕΗ πού φέρουν όλοι μαζί ακέραια την ευθύνη για το ότι η δημοσιογράφος Αγγελική Χατζηδημητρίου βρέθηκε ξαφνικά από την καταγραφή και την έρευνα ενός συνηθισμένου συμβάντος στο αναπηρικό αμαξίδιο,παράλυτη και άφωνη.

ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ Η ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΗ ΤΗΣ

2.1.08
"Μαύρο και Κόκκινο",νότια της Αθήνας
"Ελευθεριακή Κίνηση Κορινθίας"
@ναρχική ηθική,σκέψη και αντίσταση στην εποχή της βαρβαρότητας"
erozer2000@yahoo.gr

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=542818
http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=559146
http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=614714
http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=626465
http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=625793

Aθώοι οι 27 της Πάρνηθας

Απαλλάχτηκαν Όλοι οι σύντροφοι στη σημερινή δίκη που κατηγορούνταν για τα γεγονότα στην Πάρνηθα. Δύο μόνο τιμωρήθηκαν με 2 μήνες φυλακή, με αναστολή, για απείθεια προς τις αρχές.
Συγχαρητήρια σύντροφοι. Ο αγώνας συνεχίζεται.

ΟΙ ΔΥΟ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΕΠΙΒΛΗΘΗΚΕ ΠΟΙΝΗ ΑΠΕΙΛΗΣΑΝ ΠΡΟΚΑΤΑΒΟΛΙΚΑ ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΝΑΚΟΙΝΩΝΤΑΣ ΟΤΙ ΔΕΝ ΘΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΤΙΠΟΤΑ ΟΥΤΕ ΘΑ ΚΑΝΟΥΝ ΕΦΕΣΗ ΟΤΙ ΚΑΙ ΑΝ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΕΙ.

ΤΕΛΙΚΩΣ ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ ΤΗΝ ΠΟΙΝΗ ΚΑΙ ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΝΑ ΤΟΥΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΕΙ ΖΗΤΟΥΣΕ ΕΝΑ ΠΟΣΟ ΤΩΝ 70 ΕΥΡΩ ΑΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑ ΚΑΛΑ. ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΕΒΓΑΙΝΑΝ ΟΙ ΥΠΟΛΟΙΠΟΙ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ ΕΞΩ, ΚΑΠΟΙΟΙ ΜΠΑΤΣΟΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΑΝ ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΟΥΝ ΤΟΥΣ ΔΥΟ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΚΑΛΕΣΑΝ ΣΕ ΒΟΗΘΕΙΑ ΤΟΥΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ ΚΑΙ ΕΠΕΙΤΑ ΑΠΟ ΣΥΜΠΛΟΚΗ ΚΑΤΑΦΕΡΑΝ ΝΑ ΔΙΑΦΥΓΟΥΝ ΠΡΙΝ ΑΚΟΜΑ ΔΟΘΕΙ ΣΗΜΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΓΚΛΩΒΙΣΟΥΝ ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΤΩΝ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΩΝ.

ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΟΙ ΔΥΟ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΚΑΠΟΙΟ ΙΔΙΑΙΤΕΡΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ.

www.politikokafeneio.com

Πέθανε ο λοχίας που ύψωσε τη σοβιετική σημαία στο Ράιχσταγκ

Πέθανε σε ηλικία 86 ετών ο αντισυνταγματάρχης ε.α. Μιχαήλ Μίνιν, ο λοχίας που ύψωσε πρώτος τη σοβιετική σημαία στη στέγη της γερμανικής Βουλής στο Βερολίνο, τον Μάιο του 1945 κι έχει απαθανατιστεί στη γνωστή ιστορική φωτογραφία.

Το 1941 έφυγε εθελοντής στον πόλεμο και στρατεύτηκε σε μονάδα του Λένινγκραντ, για την απελευθέρωση του οποίου και πολέμησε. Τραυματίστηκε και μετά την αποθεραπεία του μετετάγη σε μονάδα Πυροβολικού, με την οποία και έκανε όλη τη διαδρομή από τα περίχωρα του Λένινγκραντ έως το Βερολίνο.

Στις 30 Απριλίου 1945 ήταν μεταξύ των πρώτων που εισέβαλαν στον κτίριο του Ράιχσταγκ και ο πρώτος που ύψωσε τη σοβιετική σημαία με το σφυροδρέπανο στη στέγη του, μαζί με τους επίσης λοχίες Ζαγκίτοφ, Μπαμπρόφ και Λισιμένκο.

«Να η δική μας θεά της Νίκης!», ήταν η κραυγή που φώναξε τότε ο Μίνιν, όπως θυμόταν αργότερα, όταν συνειδητοποίησε ότι οι συναγωνιστές του τον είχαν σηκώσει στα χέρια για να τον βοηθήσουν να φτάσει το ψηλότερο σημείο του αγάλματος που στόλιζε την εξωτερική όψη του Ράιχσταγκ.

Για το κατόρθωμά του αυτό και άλλα πολεμικά ανδραγαθήματα ο Μίνιν είχε προταθεί τότε για τον εξαιρετικά τιμητικό τίτλο και το αστέρι του Ηρωα της Σοβιετικής Ενωσης, το οποίο, όμως, ποτέ δεν παρέλαβε, ενώ στην επίσημη ιστοριογραφία ούτε καν αναφερόταν το όνομά του ως συμμετέχοντος στη μάχη του Βερολίνου.

Αντιθέτως το όνομά του έγινε γνωστό μόνο τα τελευταία χρόνια, έπειτα από σχετική έρευνα του Ινστιτούτου Ιστορίας του ρωσικού υπουργείου Αμυνας.

ΕΘΝΟΣ